De Jezusboom

Vandaag is het Kerstfeest.
Het is nog donker buiten en in ons huis.
Maar binnen in mij flikkert een lichtje van opwinding en blijde verwachting.
Ik heb haast niet kunnen slapen vannacht, zo benieuwd ben ik naar de Kerstboom.
Pappa heeft belooft dat wanneer ik straks naar beneden mag komen hij een verassing voor me heeft.
Bij alle andere kinderen van mijn klas staat de Kerstboom al vanaf de dag dat Sinterklaas met zijn zwarte Pieten weer naar Spanje vertrokken is in de kamer te pronken.
Na schooltijd ben ik met sommige van mijn vriendjes en vriendinnetjes mee geweest naar hun huis, om daar de boom te bewonderen.
De ene nog mooier dan de andere.
Iedere keer kwam dan natuurlijk de vraag wanneer ze met mij mee mochten gaan om onze boom te bekijken.
Tja, ik was zelf natuurlijk ook erg ongeduldig en heb Papa elke dag wel een keer gevraagd waarom onze Kerstboom nog niet opgetuigd is.
Ik zag de pretlichtjes in zijn ogen, alsof hij het best wel grappig vond dat geduldig gemekker van mij.

En nu is het de dag waarop we het Kerstfeest vieren, de dag waarop tweeduizend jaar geleden in Betlehem het kindje Jezus geboren is.

Tussen het sluimeren en wakker zijn heb ik Papa lange tijd horen stommelen.
Oh, ik ben toch zó benieuwd!
Misschien is het kindje Jezus wel bij ons gekomen om in ons huis Kerstfeest te vieren…
In mijn hartje is plek genoeg voor hem, want dat wil ik het liefst van alles, een nieuw hartje waar de Here Jezus woont!

Eindelijk hoor ik Papa de trap op komen lopen.
Hij klopt zachtjes op mijn deur, alsof hij denkt dat ik nog slaap!
Haha, hoe kan ik nou slapen, de opwinding giert door mijn lijf, alsof de trein vanaf het Centraal Station van Amsterdam, doordendert op Centraal Leiden, terwijl de machinist daar de trein moet laten stoppen.
De luchtstroom die de langsrijdende trein veroorzaakt doet de op het perron wachtende mensen door elkaar schudden en over elkaar heen buitelen van stomme verbazing en ongeloof.
Nou, zo voelt het ook in mijn lijf…

Ik ruk de deur open, waarna Papa me in zijn armen neemt en me vanaf de trapleuning naar beneden laat roetsjen.
Hij heeft me al vaak verteld dat hij vroeger, toen hij zelf nog klein was, op precies dezelfde manier naar beneden roetsjte, en zijn Papa ook, en de Papa van zijn Papa ook!
Het huis waar we wonen is hetzelfde huis waar de Grootvader van Papa geboren is, vandaar dat de leuning van de trap al meer dan honderd jaar als sneltreinroetjs naar beneden fungeert.
Het is goed te zien aan het hout, dat door het al wel duizenden keren als glijbaan gebruikt te zijn geweest, duidelijke slijtsporen begint te vertonen.

Wanneer Papa ook beneden is opent hij voor mij de deur naar de kamer.
Zijn ogen glanzen verwachtingsvol, wachtend op mijn reactie.
Ik slaak een kreet van verwondering en verbijstering.
Vlak naast de haard staat hij daar, ónze Kerstboom, groen en fris geurend.
Tussen de takken schitteren duizenden lichtjes alsof iemand van boven een enorm blik diamantjes heeft leeg geschud.
Door de tegen elkaar tinkelende bloedrode ballen klinkt een heldere melodie, alsof de engelen uit de kerstnacht hier in ons huis hun prachtig “Ere zij God “ zingen.
Ik ga vanzelf meezingen; “ in de hoge, in de hoge, in mensen een welbehagen.”
Van pure blijdschap en verbijstering over Papa’s Kerstboom sta ik nog steeds in de deuropening, waardoor Papa me een zacht duwtje in de rug moet geven om weer in beweging te komen.
Bang dit magische moment te verbreken schuifel ik voorzichtig dichterbij.
Het liefst wilde ik dat de tijd even stil stond, zo adembenemend mooi is deze verrassing.
Ik vraag me af of de Hogepriester dit ook gevoeld moet hebben toen hij één keer per jaar in het Heilige der Heiligen mocht komen?
De plek waar de ark van het Verbond stond, met het gouden deksel en de engelen die het met hun vleugels overschaduwden.

Papa staat naast me en legt zijn arm om mijn schouder.
Allebei voelen we ons in dit heilige moment opgenomen, één met elkaar en Jezus, de reden waarom Papa deze boom heeft opgetuigd.
Nu begrijp ik waarom hij zo lang gewacht heeft, het moest heel speciaal zijn.
De verwachting moest groter en groter groeien naar dit moment op de vroege Kerstmorgen.
Zonder dat Papa het zegt weet ik dat we geen gewone boom hebben, we hebben een Jezus-boom!
Een boom van vreugde blijdschap en leven!

In mijn gedachten komt het psalmversje dat we vorige week op school geleerd hebben, en alsof ik het voor meester nog een keertje opzeg fluister ik zacht de woorden:
“. U vult mijn beker, wat een overvloed.
U geeft mij levensruimte, wat een zegen.
Zelfs geeft U mij Uzelf, HEER, U bent goed!”

Onder de boom liggen allerlei in glanzend papier omwikkelde pakjes.
Samen met Papa kniel ik neer om ze één voor één uit te pakken.
Het zijn geen gewone cadeautjes, in ieder doosje schuilt een puzzelstukje van de naam van de jarige van vandaag.

• YHWH– Ik ben Die Ik ben
• Ik mag Hem vertrouwen…
• YHWH-Jireh – God zal voorzien
• Hij zorgt voor mij…
• YHWH-Shalom
• Hij is mijn vrede…
• JHWH Rohi – De Heere is mijn Herder
• Hij is mijn herder…
• JHWH M’Kadesh – De Heere Die heilig maakt
• Hij is mijn heiliging…
• JHWH Rapha
• Hij is mijn genezing…
• YHWH Nissi
• Hij is mijn banier…

Wanneer alle pakjes uitgepakt zijn passen Papa en ik ze aan elkaar waardoor de Naam YHWH Elohim ontstaat, God is Macht en Kracht.
De puzzelstukjes lijken ieder wel zelf een lied te zingen, elk zijn eigen toonhoogte en toch in volkomen harmonie.

Papa haalt nog een pakje onder de Kerstboom vandaan, waarin twee prachtige mantels liggen wit als het in de nacht neergedwarreld sneeuw, eer strooiwagens de betovering daarvan verbreken.
Wanneer we de mantels aangetrokken hebben staan we hand in hand voor de spiegel, trots als twee pauwen die al schuddend hun prachtige tooi laten zien.
Ik ben zo gelukkig hier naast mijn Papa.
De zachte glanzende stof valt in golvende plooien naar beneden en voelt zo fijn om mijn lijf, het is als een knuffel uit de hemel, innig en warm.
” De mantel der gerechtigheid, mijn kind ” klinkt zijn warme stem.

Hoe waar heeft mijn allerliefste Papa zijn belofte gemaakt deze Kerstmorgen.
In stille verwondering sta ik naar onze prachtige Kerstboom te kijken; de Jezusboom.

” Ik heb nog een verassing voor je” zegt Papa, ” jij mag de piek in de boom zetten”
Dan zie ik het pas, die ontbreekt nog…
” Maar Pap, daar kan ik toch niet bij?”
Met zijn sterke handen tilt hij me boven zichzelf uit waarna ik de piek op de hoogste top zet.
Nu is de boom echt af, fier pronkt bovenin een blinkende ster bezet met de meest schitterende stenen.

Alsof de regenboog haar kleuren uitstrooit, zo danst langs de muren en plafond de weerkaatsing van de lichtjes in de fonkeling van de kroon.
” Papa,” fluister ik, “zou het zo ook geweest zijn toen de engelen voor de herders van Bethlehem zongen?”
” vast wel, mijn kind” zegt hij
Ik kijk mijn ogen uit in en zie tranen in zijn ogen blinken.
” Waarom huil je nou Papa” vraag ik verbaasd.
” Omdat je zo blij bent mijn kind, daar wordt ik gelukkig van”
Zijn antwoord maakt dat ik ook ga huilen van puur geluk.
Wanneer we vervolgens in onze waterlanders de Jezusboom weerspiegelt zien schateren we het uit!
Als diamanten rollen de tranen langs onze wangen, tranen van diep geluk om het kindje waarvan we vandaag de verjaardag vieren, Jezus de gever van de pakjes onder onze boom.

Papa belooft me dat ik straks alle kinderen uit de buurt samen met hun Papa’s en Mama’s uit mag nodigen, en er dan weer nieuwe pakjes onder de boom liggen.
Wat een feest om te delen wat we zelf gekregen hebben.
Ik hoop dat elk pakje uitgepakt gaat worden vandaag, Jezuspakjes onder onze Jezusboom…

Auteur: tinyonline

Ik word blij van zelf nadenken i.p.v. napraten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s