Doe het Licht aan…

Vorig jaar zag ik de musical Soldaat van Oranje.
Wat me het meest aangreep was hoe leden van een hechte Leidse vrienden-studentenkring binnen no time elkaars vijanden waren en bereid elkaar te verraden.
Dit fenomeen staat niet op zichzelf, de geschiedenis leert dat er niet zo heel veel nodig is voor broedermoord.
Mijn eigen opa zat tijdens de Tweede W.O in het verzet, terwijl zijn broer een aanhanger van de NSB, en naaste buurman zijn grootste vijand was.
Na de Tweede WO hebben er in de wereld meer burgeroorlogen gewoed als daarvoor, oorlogen waarin familie en vrienden elkaar met het grootste gemak verraden of zelfs vermoorden.

Ik moest daar aan denken toen ik las over de kliktelefoon.
Een speciaal in het leven geroepen lijn met als doel te klikken wanneer je ziet dat je buren zich niet aan de anderhalvemeter-afstandsregel houden.
In sommige steden was de kliktelefoon zo’n succes dat hij dezelfde dag nog door overbelasting crashte, waarmee bewezen is hoezeer men bereid is te klikken.
De overbelasting legt de overheid daarentegen uit als dat de kliklijn aan een behoefte voldoet…

Boven de stranden, pleinen en natuurgebieden hangen drones om ons in de gaten te houden.
We verwelkomen lachend en zwaaiend deze complete inbreuk op onze privacy, de overheid dankend onze veiligheid zo goed te bewaken.
Wat we niet in de gaten hebben is dat u, jij en ik het vermeende gevaar voor elkaar geworden zijn, waardoor u,jij en ik op overtreding voor de anders veiligheid worden gecontroleerd.

Kinderen die vorige week nog gewoon op het schoolplein een balletje trapten, werden dit weekende door snel aan een baan geholpen boa’s, om de anderhalvemeter afstandsovertreding, uiteengejaagd en beboet met € 400 per kind.
Het is onthutsend hoe snel dit soort maatregelen als beschermend en nu eenmaal hartstikke noodzakelijk geduid worden.

Wellicht komt het mede omdat ik door de WSNP een soort van eigendom van de staat ben, en me voor iedere stap verantwoorden moet, waarom ik me verbaas over de gewilligheid van de mensen om me heen, zich over te leveren aan de overheid.
Een uitspraak van Einstein is: ‘Wanneer je onder het volk maar genoeg angst zaait, kun je ze daarna alles wijsmaken.’
Ik zie het overal om me heen gebeuren, het volk smeekt zelf om opgesloten te worden.

Iedereen zal in de situatie waarin we ons bevinden schade opdoen.
Is het niet financieel dan wel psychisch.
Daardoor zullen we aan het eind van deze corona-crisis allemaal van de overheid, de banken en/of de hulpinstanties afhankelijk zijn.
Met andere woorden: de overheid kan straks met ons doen wat ze wil.

Wat me zo verbijsterd is dat de roep om deze afhankelijkheid gezien wordt als dat de overheid ons beschermt, waarom we willoos gehoorzamen aan alles wat ons opgedragen wordt, ja zelfs smeken om nóg strengere beperking van onze vrijheid.

Maar wat me het meest verbaasd is; de christelijke lauwheid en gelatenheid.
Het verbijsterd me dat, voor zover ik dat in mijn eigen omgeving waarneem, het net lijkt alsof alles gewoon doorgaat.
Wel op een andere manier, zonder echt contact, ‘maar ach…dat is nu eenmaal even nodig.
We moeten de overheid toch gehoorzaam zijn?’
Het is zelfs zo dat vragen daarover als te ver gezocht en als sterk overtrokken beoordeeld worden.

Toen de Paus onlangs opriep tot een wereldwijd gezamenlijk het Onze Vader bidden, was ik zo blij daaraan mee te kunnen doen.
Daarna zag ik een filmpje waarin een zeer gerespecteerd voorganger dit gezamenlijk Onze Vader bidden duidde, als dat we ons op deze manier misschien wel net zo voor schut zetten als toen Israël in hun strijd tegen de Filistijnen de Ark des Verbonds in hun midden meenam.
Ik voelde me haast schuldig anderen ‘meegetrokken’ te hebben in de ogenschijnlijke dwaasheid samen het Onze Vader te bidden.

Aan de andere kant wordt me van verschillende zijde steeds benadrukt de tijd waarin we leven niet zo te willen duiden, maar het gewoon te ondergaan als een periode die ook wel weer voorbij gaat.

Ik vraag me af of dat terecht is.
Als ik de Bijbel lees dan zie ik dat God al vanaf het begin profeten aanstelde om de soms abnormale omstandigheden, crisissituaties, oorlogen en rampen ten tijde van toen te duiden.
Neem bv. Noach.
Hij bouwde 120 jaar aan een schip op het droge.
Ik geloof dat hij al die jaren ook geduid heeft waarom.
Wanneer je verder leest spreken de door God aangewezen richters en profeten steeds duiding uit over waarom het niet goed ging met het volk Israël.
Een profeet als Jeremia nam geen blad voor de mond het volk Israël de wegvoering naar ballingschap als gevolg van hun zondige levenswandel te duiden.
Jezus, de Zoon van God, onthoudt zich ook niet van duiding over de tijd waarin Hij leefde, sterker nog, ook niet over onze tijd!
Op vele plekken lezen we hoe Hij ons waarschuwt voor zeer zware tijden van chaos, verwarring en vervolging.
Een tijd waarin de wereld zal smeken om iemand die ons verlossen zal uit de wereldwijde crisis, angst en radeloosheid.
Deze leider zal rust brengen in de chaos en als god aanbeden worden.

Maar wij, de kinderen van God weten wel beter, het is Satan zelf, de antichrist.
Jezus is daar in Openbaring heel duidelijk over, waarom Hij ons ook zo dringend waarschuwt in deze moeilijkheden en beproevingen standvastig te blijven en uit te zien naar zijn komst.
Tegelijk uit Hij de klacht: ‘zal ik nog geloof vinden?’

Ik hou daarom mijn hart vast bij de uitdrukking: ‘we moeten de overheid toch gehoorzamen?!’
Hoe ver verwijderd zijn we dan om gehoorzaam het teken van het beest in ontvangst te nemen?
Bil Gates steekt momenteel al miljarden eigen kapitaal in een wereldwijd aan te brengen merkteken, allemaal voor onze veiligheid…

Ik vraag me bezorgd of er vanuit de kerk en onze voorgangers juist niet meer duiding moet komen over de vreselijke tijd waarin we leven.
We hebben het Woord van God waarin toch genoeg gezegd wordt waakzaam te zijn en niet in slaap te vallen, maar iedere tijd te duiden als dichter bij de voltooiing van Gods eeuwig Koninkrijk?
Dat daar een vreselijke tijd aan vooraf zal gaan is de Bijbel ook niet geheimzinnig over.
Als kinderen van God zijn we het toch aan onszelf verplicht het licht van Gods Woord over rampen,als die nu over de wereld gaan te laten schijnen en elkaar aan te moedigen trouw te blijven tot het eind?
Bovendien hebben we voor de in duisternis dolende wereld toch wel een andere Koning voor te stellen als de koning die ons nu in zijn greep houdt?

In plaats van de vraag tot minder duiding vraag ik onze kerkleiders om meer duiding, precies zoals de profeten dat vroeger deden.
Ik vraag u:
‘Laten we het Licht aandoen….’

De kerk op lockdown

Het blijft mij puzzelen waarom ivm. het coronavirus de kerk in Nederland op slot ging.
Nog eer vliegtuigen aan de grond bleven, vakanties gecanceld werden, scholen, cafés, restaurants en hotels dicht gingen, ect, ect, besloten de kerken hun deuren allang tevoren te sluiten.

Wanneer ik deze vraag stel is het antwoord meestal: ‘we moeten toch als kerk het goede voorbeeld geven en de overheid gehoorzamen?’
Is dat echt zo?
Welk voorbeeld hebben we dan gegeven?
Is met het sluiten van de kerk het virus dan een halt toegeroepen?

Persoonlijk geloof ik dat Satan zich een hoedje lacht en denkt: ‘zo, dat ging makkelijk!
Zomaar heel vrijwillig gingen de deuren van het Godshuis dicht!
Als dat zo zonder slag of stoot gaat, whats next??’

Laat ik voorop stellen dat ik niet gemakkelijk denk over de pandomie die de wereld van vandaag lam legt.
Tevens waardeer ik elk initiatief via internet en social media.
Maar omdat ik het zo serieus neem blijf ik me afvragen: ‘wanneer de kerk Jezus als de gekruisigde en opgestane Heer en Heelmeester aanbidt, hoe komt het dan dat er maar één virus nodig is om ons en de wereld lam te leggen?
Hebben we nou niet juist de taak om eensgezind tegen dat virus op te staan om het in Jezus naam een halt toe te roepen?
Was het niet veel meer onze roeping Nederland en de wereld onder het beschermend bloed van Jezus te brengen I.p.v. ons de mond te laten snoeren door iets waarover Jezus allang getriomfeerd heeft, nl. ziekte en dood?’

Jezus roept ons op om in Zijn naam een koninklijk priesterschap te zijn voor deze wereld.
Zoutend zout en een lichtend licht temidden van een wereld waar de angst regeert, een wereld die compleet op zijn kop staat.

Ik heb daarom ook een vraag aan al die dominees en voorgangers die ons via allerlei artikelen in de krant, op Google en Safari in alle haast vertellen dat het ongepast is thuis Heilig Avondmaal te vieren: ‘Welke kroon draagt de kerk wanneer haar deuren op slot gaan, in plaats van als volk van God bij elkaar te komen en eensgezind de naam des Heren aan te roepen.
Hadden we in plaats van sociale onthouding en verstikkend isolement, niet veel beter het brood kunnen breken en de rijk gevulde beker laten overstromen?
Was het niet onze roeping om in plaats van het verbod op handen schudden, elkaar het Lichaam van onze opgestane Heer te delen?
Niet omdat we deze crisis baggatsliseren, maar juist omdat we het bloedserieus nemen!’

Ik ben bang dat het al heel gewoon geworden is dat we net als de discipelen zich ten tijde van Jezus opstanding achter dichte deuren schuil hielden, ook nu de kerk zich schuil houdt ipv verlangend uit te zien naar de komst van onze bruidegom
Jezus.
We hebben ons achter slot en grendel gezet en zitten in alle eenzaamheid, zonder wezenlijk contact naar een schermpje te luisteren.
De kerk is dicht en de gemeenschap ver te zoeken, terwijl we misschien nog nooit zo’n kans gehad hebben het verschil te maken.
In plaats daarvan ging de kerk op lockdown…

In onder andere Openbaring van Johannes op Patmos, worden we opgeroepen niet bang te zijn en elkaar te bemoedigen met de spoedige wederkomt van onze Heer Jezus.
En natuurlijk, Whatsapp, Twitter en Facebook zijn geduldig…
Maar ik geloof dat Jezus iets anders bedoelde met ‘gemeenschap’

Gebed:
Heer ontferm u over uw kerk…

Doe dit!

In de kerkelijke traditie waarin ik ben opgevoed, is het niet gebruikelijk vrijmoedig deel te nemen aan het Heilig Avondmaal.
Eerder het tegenovergestelde, omdat niet aangaan juist getuigenis geeft van een goed christelijk besef zondaar te zijn tegenover een heilig en verterend God.
In deze kerken is het een vroom en heilig teken dat de banken vol zitten met ‘zondebelijdenaars’ en de stoelen aan de Avondmaalstafel onbezet blijven.
De kan met wijn wordt na de dienst leeggegoten in de gootsteen en het gebroken brood aan de eendjes gevoerd.

In de verdere ontwikkeling van mijn geloofsloopbaan leerde ik een heel andere visie op het Heilig Avondmaal, een visie die duidelijk meer mijn hart raakte dan waar ik in opgevoed was.
Ik leerde op een nieuwe ongedwongen manier gewoon thuis de maaltijd van de Heer gebruiken, alleen maar omdat Hij zelf gezegd heeft: ‘doe dit tot mijn gedachtenis.’

Thuis Avondmaal vieren is een way of life geworden die niet altijd in de kerk begrepen, of nog erger, zelfs afgekeurd wordt.
Ook daar waar de Maaltijd van de Heer niet zo zwaar beladen is als waarin ik opgevoed ben.
Ik zou haast zeggen, was het dat maar iets meer, in die zin dat het soms een soort van periodieke kerkelijke gewoonte geworden is, die alleen dan plaats mag vinden wanneer de dominee het bedient, waarbij vooraf een kerkelijk opgesteld artikel tot de bediening van het Heilig Avondmaal door de voorganger wordt voor gelezen.
Voorwaarde tot deelnemen aan de Maaltijd is dan ook nog dat er eerst belijdenis des Geloofs afgelegd moet worden en afhankelijk van welk kerkelijk genootschap je lid bent, mag je als vrouw geen broek maar een rok dragen en is een hoofdbedekking verplicht.
Wannneer je gescheiden bent betekent dat in veel kerken zelfs dat het Lichaam van Jezus voor de rest van je leven verboden kost geworden is…

Ik zal niet zeggen dat het kerkelijk Avondmaalsformulier onzin is, maar wat ik me wel afvraag is: ‘hoe komt het dat we niet genoeg hebben aan alleen de eenvoudige woorden van Jezus; ‘doe dit tot mijn gedachtenis!’
Voor mij persoonlijk is dat de beste aansporing tot het mezelf waardig achten Avondmaal te vieren, gewoon omdat Hij me dat opdraagt.
Hij maant me simpelweg mijn dagelijks medicijn niet te minachten of te vergeten!

Naar aanleiding van het sluiten van de kerk i.v.m. het coronavirus, doet het me daarom verdriet dat we geleerd hebben alleen dan Avondmaal te (mogen) vieren wanneer een dominee ons daarin voorgaat.
Mag ik hardop vragen of, in welke kerk we ook zitten, licht of zwaar, deze met regels omgeven manier van Avondmaal vieren niet een ontzettend tekort doen is aan het verzoenend offer van Jezus?
Hebben we in het afzweren van de Rooms Katholieke manier van Avondmaal vieren, met het badwater ook niet gelijk het Kind weggegooid?
Zou het kunnen dat we in de regels en toelatingseisen tot de Maaltijd van de Heer, de kracht van het eten van Jezus’ lichaam en het drinken van Jezus’ bloed onderschat en ingeperkt hebben tot daar waar we het zelf toelaten of tolereren?
Passend gemaakt in ons religieus hoofddenken heeft het dan nog weinig met een kwetsbaar en open hartrelatie te maken.
Is het niet nét dat wat Paulus bedoelt met ‘het onwaardig eten en drinken van het Lichaam van Jezus?’
(1 Korinthe 11)

Hoe mooi zou het zijn wanneer temidden van een wereld in nood onze huizen de kerkjes van nu zijn!
Huizen waarin de kinderen van God hun positie van priesterschap innemen en vrijmoedig het Heilige der Heiligen betreden, om als gezin of alleen de gemeenschap der heiligen te betrachten in het vieren van het Heilig Avondmaal.
Ontdaan van alle franje van de formulieren simpelweg eten en drinken van het verbroken en geslacht Lichaam van Jezus omdat Hij zelf ons daartoe de opdracht gaf: ‘doe dit!’
Ik ben er van overtuigd dat de wereld waarin we leven er dan heel anders uit zal gaan zien.

Hommel.

Als alleenstaand ben ik maar al te goed gaan begrijpen dat er door eenzaamheid en niet meer aangeraakt worden, mensen dood gaan aan huidhonger.
Ik snak naar aanraking, en ik geloof niet dat dat nou zo abnormaal is.
We zijn gemaakt omwille van niet alleen zijn en onderlinge gemeenschap en contact.
Ik weet nog precies wanneer iemand me voor het laatst echt aanraakte, zó bijzonder is dat, wat de normaalste zaak van de wereld zou moeten zijn geworden…

In deze tijd van steeds meer afgezonderde isolatie en eenzaamheid, krijg ik af en toe een appje met een virtuele knuffel.
Bah, ik kan er eerlijk gezegd niet meer tegen en klik ze het liefst gelijk naar de prullenbak.
(Sorry goedbedoelende mensen die op dat moment even willen laten weten dat je aan je denkt, maar het is niet genoeg!)

Afgelopen zondag hoopte ik even een luchtje te scheppen maar ben gillend weer naar huis gegaan, zo verschrikkelijk vond ik de denkbeeldige melaatsheid en de angst voor te dichtbij komen.
Ik vroeg Vader me aan te raken en dat deed Hij.
Door de open balkondeur kwam een dikke hommel binnen vliegen.
Terwijl hij vrij van iedere angst te dichtbij te komen zoemend door mijn kamer danste, showde hij me trots zijn prachtige bontmanteltje.
Brommend van genoegen verkondigde dit vliegend schepseltje de vrolijkheid van de lente, waarin dat wat dood leek weer groeien en bloeien gaat.
Ik was diep geraakt…

Hou me vast…

Afgelopen zondag was het de tweede zondag dat de kerken gesloten bleven.
Alhoewel er diverse prachtige initiatieven worden ontwikkeld, zoals diensten via tv en internet zitten we als gelovigen in zekere zin al weken in een lockdown.
De deuren van de kerk zitten dicht en voorlopig zal dat ook zo blijven.
Op zondag psalm 122 zingen: ‘kom ga met ons en doe als wij’ klinkt opeens heel vreemd, omdat op dat in het openbaar doen straf volgt.
We mogen niet meer bij elkaar komen, dus zitten we massaal voor de tv of luisteren via internet een preek.
Onze voorgangers, pastors en dominees zijn een soort van lange afstand relatie geworden, het zal voor hen ook erg moeilijk zijn.
Preken in een lege kerk, tegen lege stoelen en banken, muziek op een bandje, het is alsof we van de ene op de andere dag ingemetselde nonnen en monniken zijn geworden.
Het deprimeerd me ontzettend.
En natuurlijk, ik ben (nog) niet ziek, ik lig niet op de IC naar adem te happen, maar toch ervaar ik de sfeer alleen al als erg verstikkend.

Door de week via internet een preek luisteren is een bewuste keuze waar ik vaak dagelijks heel veel bemoediging uit put.
Maar terwijl we al jaren gewaarschuwd worden voor contact zonder contact is het contact via datzelfde platte beeldschermpje aan een oplaadkabeltje in het stopcontact, vandaag nog het enige contact.

Bah, ik haat het.
Het maakt me boos en soms ook wel bang.
Niet bang om zelf ziek te worden, maar ik ontkom er niet aan dat mijn keel soms dicht knijpt van wat er allemaal om me heen gebeurt.
Is het al erg eenzaam en alleen in mijn huisje, op straat vliegt het me nog meer aan.
Iedereen loopt in zijn eigen bubbel, en owee als je te dicht bij komt…vreselijk!

Alsof het zijn reddingsboei was, liep deze week vlak voor me een man een stapel closetrollen, waar hij nog net overheen kijken kon mee te zeulen, terwijl hij tegelijk ieder contact vermeed.
Ik wist niet of ik er nu om lachen of om huilen moest.
Net zoals ik me heel tijd afvraag waarom, eer ook maar iets op slot ging, de kerken hun deuren al toesloten.
Daar zullen vast allerlei verstandig en rationele antwoorden op te geven zijn, maar steeds meer bekruipt me de vraag: ‘trappen we er nu zo gemakkelijk met open ogen in?’

Het is immers altijd al de bedoeling van Satan geweest de deuren van de kerk dicht te spijkeren?
Het is toch zijn doel dat we net als destijds de discipelen in plaats van als welkomscomitee bij het graf te zitten, ons achter gesloten deuren verschuilen en daardoor onzichtbaar worden?
Terwijl Jezus ons opdraagt zegenend en handoplegend erop uit te gaan, is de kerk de eerste geweest die opgedragen werd samenkomsten af te lasten om zodoende aanraking te vermijden.

Ik voel me in deze rare tijd, waarin het steeds meer lijkt dat de angst regeert, eenzamer dan ooit waarbij de vragen over de rol van mij als gelovige en de rol van de kerk me erg bezig houden.

Bij alle vragen weet ik één ding zeker; mijn Koning en Heer, mijn Verlosser, Bruidegom en grote Broer, popelt om me op te halen en voor altijd samen te zijn.
Wat zie ik er naar uit voor eeuwig alles in Hem te zijn…

Goed nieuws tussen de lege schappen.

Wat een spannende tijd!
Exiting zegt het Engelse woord zo mooi!
Een tijd met geweldige kansen om het goede nieuws over een goede God te vertellen.
Je hebt geen sinaasappelkistje nodig, geen luidspreker of microfoon, een preekbevoegdheid van de TU is ook geen noodzaak, of je nu man of vrouw bent, jong of oud, geleerd of ongeletterd, licht of zwaar, evangelisch of reformatorisch, baptist of gereformeerd, rok of broek, wel of geen hoedje, tegen of voor vrouw in in het ambt, homo of hetero, gehuwd of alleenstaand, rijk of arm…

Het enige wat je hoeft te doen is je jas van de gerechtigheid en je schoenen van de bereidheid om het goede nieuws van de vrede met God bekend te maken, aan te trekken en naar buiten te gaan.
Bewust van je positie in Christus, verlicht je lamp de duisternis om je heen en trek je automatisch mensen naar je toe.
Zomaar in de supermarkt een vraag van een onbekende of jij ook zo bang bent voor dat virus, is een opeens mooie gelegenheid over de Viruskiller Himself te getuigen en de ander te zegenen met de rust en vrede van het Lam.

Wees niet bang, sta op en schitter, Jezus-mensen!
Nu is het de tijd!
Preach yourself happy and spread the good news…