Maria van Magdala

Vanmorgen kreeg ik een uitnodiging voor een feestje.
Heel officieel werd me een perkamenten envelop overhandigt,met daarin de mededeling dat ik welkom ben op het etentje van de kerkelijk leiders.
Dat maakt dat ik me bijzonder belangrijk voel nu.
Het is natuurlijk niet zo maar iets: ik ben uitgenodigd bij de opper-dominee van Amsterdam!
Het liefst wil ik het aan iedereen vertellen,want ik ben zo trots als een pauw!

Ik ben direct naar een winkel geweest waar Haute Couture kleding wordt verkocht.
Gelukkig kon ik nog een afspraak maken voor vanmiddag.
Nu hangt hier aan een hangertje een prachtige veelkleurige japon.
Dat noem je geen jurk,dat snap je zeker wel!
Een japon!
In de Bijenkorf heb ik een slurp-jurkje van Wolford gekocht voor onder mijn japon.
In de schoenenwinkel,waarvan ik weet dat Koningin Maxima daar haar schoenen koopt,heb ik sjieke bijpassende pumps gekocht.
De visagiste en de kapster gaan net weg,en ik ga me aankleden.
Over een half uurtje komt de taxi voorrijden.
Zo eentje als van het Familiediner.
Hopelijk ziet de hele buurt het wanneer ik word opgehaald…

Jongens jongens,wat een opwinding!
Ik ben erg benieuwd naar de andere gasten.
Dat zullen toch ook allemaal wel belangrijke mensen zijn?
Zoals ik?


Zojuist ben ik aangekomen in de prachtige woning van de opper-dominee.
Alle gasten worden officieel aangekondigd,en ik dus ook.
Mijn naam wordt plechtig genoemd en met gepaste nederigheid maak ik een buiging voor de gastheer.
Daarna krijg ik,net als alle andere gasten een heerlijk geurend parfum opgespoten.

Aan de wanden hangen schitterende spiegels,goudomrand.
Ik kan het niet laten voortdurend steels mezelf te bewonderen.
Ik vind dat ik er prachtig uitzie!
Helemaal in balans met mezelf!

Opeens komen er nog wat andere gasten binnen,een groepje mannen.
Ze zijn normaal gekleed,wat ik best gek vind.
Ik begrijp dat ze wel uitgenodigd zijn,want ze krijgen een plek aan één van de tafels aangewezen,niet ver van mij af.
Wat ik een beetje vreemd vind is,dat hun namen niet genoemd zijn,zoals die van mij.
Tevens wordt er geen parfum uitgedeeld aan deze eenvoudige mannen.
De leider van de groep heeft een lange jas aan,en maakt er blijkbaar geen punt van,want hij ziet er vriendelijk uit.
Zelf voel ik een ietwat plaatsvervangende schaamte,waarvan het me niet duidelijk is of dat voor de gastheer geldt,of de leider van deze groep.
Om eerlijk te zijn overvalt me een ongemakkelijk gevoel van schuld over mijn eigen opgedofte uiterlijk.
Diep van binnen hoop ik dat de vriendelijk ogende man mij ziet.
Maar dat duw ik gauw weer weg,want om nou dit feestje voor mezelf te bederven…nee,dat ga ik niet doen!

Maar ik word gestoord in mijn overpeinzingen…
Er is opschudding bij de deur.
Zich niets aantrekkend van de tafelwachten zie ik een vrouw met prachtig lang en glanzend golvende haren binnenkomen.
In haar hand heeft ze een kostbaar glazen flesje.
Ze zoekt met haar ogen,en loopt recht op mijn tafeltje af.
Oh nee he,het is niet waar!
Dat is die vrouw…
Die vrouw..
Maria van Magdala
Moet ze mij hebben?
Ik schaam me dood!

Ooohh gelukkig,ze snelt naar de tafel waar die gewone mannen zitten en knielt neer voor hun leider.
De man met de vriendelijk ogen!
Zijn ogen lopen over van,tja hoe noem je dat…Mededogen en Erbarmen.
Dat is het;mededogen en erbarmen!
Ze breekt het flesje open en giet de olie uit over het hoofd van de man.
Het druipt in zijn baard en kleding tot de zomen van zijn lange jas,en vult de hele zaal met een heerlijk geur.
Veel verfijnder dan de parfum van mij!
Daarna masseert ze met haar haren de voeten van de man.
Ze huilt bittere tranen,die toch zoet geuren.
Een bijbels verhaal komt in mijn herinnering,de zalving van de hogepriester Aaron.
Volgens mij een versje dat ik vroeger op school uit mijn hoofd moest leren.
( gelukkig had ik altijd een 10 in mijn rapportje staan bij “Psalmversje)

Ik droom weg in een diep verstopt verlangen.
Het lijkt wel of er belletjes rinkelen.
Of is dat een fluistering in mijn eigen hart?

Maar nu komt de gastheer tussenbeide,hij wil die vrouw weg hebben,weg!
Uit het groepje mannen komt ook protest.
Eén van hen zegt dat het een verschrikkelijk verkwisting is van die vrouw.
Terwijl er zoveel mensen naar de voedselbank moeten verspilt die vrouw een jaarloon!

Maar de gezalfde man neemt het voor haar op.
Hij zegt tegen de gastheer dat hij door hem niet welkom werd geheten en wel door deze moedige vrouw.
En zijn ogen… oh,ik wilde dat hij zo naar mij keek,zoals hij kijkt naar die vrouw.
Ik wilde dat hij over mij zei,wat hij dan zegt:”de goede daad van deze vrouw zal overal bekend worden!”

Wat voel ik een verlangen om mijn gewone kleren aan te doen en bij deze man te horen.
Zou ik het durven om bij hem aan tafel te gaan zitten?
Dicht bij hem?
Zo dicht dat mijn lijf zijn lijf aanraakt?
Mijn hoofd op zijn borst leggen…
En dat ik dan ook zo lekker ruik…

Hoe om te gaan met seksuele zonde in de kerk

In mijn persoonlijk verhaal hoe verwoestend seksueel overschrijdend gedrag is,in de kerk,een link naar een preek van Bill Johnson Bethel Church.

1 Korinthiërs 15

In mijn geschiedenis van huwelijk/kerk ben ik een paar jaar geleden flink onderuit gegaan.
Ik was in dat huwelijk geen echtgenoot,ik werd genegeerd en ben gebruikt als dekmantel door een man die liever op jacht was naar minderjarige kinderen.

Toen ik dit in mijn kerk in het licht wilde brengen,vooralsnog in de hoop mijn huwelijk te redden,werd ik niet gelooft.
Radeloos en wanhopig doolde ik rond in een wereld die volkomen op zijn kop stond.
Ik kwam achter zaken die te schokkend zijn,om ook voor mezelf,als waarheid onder ogen te moeten zien.
Omdat de situatie inmiddels thuis zó onvoorstelbaar zwart was,werd het me duidelijk dat er een onomkeerbaar proces in gang was gezet.
Ik moest vluchten uit deze hel!

Ik schreeuwde in mijn omgeving om hulp,er was niemand die in actie kwam.
Terwijl er binnenin mij een “heilig weten”was wat er gebeuren moest in de kerk;deze man moest eruit gezet worden.
Omdat hij kwam om te verderven.
Dit heb ik meermaals radeloos aangegeven,maar het omgekeerde gebeurde.
De dader werd omarmd als zijnde het slachtoffer van een rancuneuze hysterische vrouw die haar man belasterde.
Ikzelf werd genegeerd,en zelfs openlijk de rug toegedraaid.

De pijn daarvan is mijn grootste trauma geworden.
Omdat mijn kerk bezoedelt was,willens en wetens was het verderf binnen gehaald en gekoesterd.
Het meest schokkende besef is steeds geweest:”het verderf is zelfs gefaciliteerd”

In mijn nieuwe omgeving heb ik een plek gekregen om te helen.
En ik ben geheeld.
Ik kwam hier met een complex PTSS,maar ben op dit moment gelukkiger dan ooit.
Dat is alleen maar aan Vader te danken,die mij bij kinderen van Hem bracht,waar ik me veilig weet.

Ondertussen rust er van Vader een belofte op mij.
Hij gaat mij recht doen,zo heeft Hij mij gezegd.
En ik geloof dat.
Omdat ik zijn kostbaar kind ben,en Hij niet voorbij kan gaan aan het verschrikkelijk onrecht mij en ook zijn andere kinderen aangedaan.
En dan doel ik vooral op de kerk,waar een onrecht en zonde getolereerd wordt onder de vlag “Genade”
Uiteindelijk holt het de kerk uit.
Ik heb eens in een preek horen zeggen:”in de wereld zeggen we,zand erover.
Maar in de kerk moet er bloed over.”

Het is geen genade wanneer sexuele zonde wordt bedekt.
Het is genade wanneer het openbaar komt.
Het moet in het licht van Jezus gezet worden.
In eerste instantie voor de “zondaar”en wanneer deze volhardt in deze zonde moet het openbaar komen.
Om zo de zondaar op de knieën te dwingen,tot zijn eigen heil.
Niet om te straffen,maar tot heling.
Het kán ook alleen maar wanneer in de gemeente de rechtvaardiging in Jezus begrepen wordt.

Wanneer dit niet gebeurt wordt de hele gemeente besmet.
Het getuigenis van Jezus Christus wordt bezoedelt en verzwakt.
Dit haalt een hele gemeente door het slijk van de slang.

In het mij recht doen doet Hij vooral Zijn Zoon recht.
En dát is Genade.
Er ís geen schuld voor degene die ín Hem zijn.
Zo scherp,is het.
Zo vrij is het.
In Hem is meer vrijheid dan dat er vrijheid is,in zonde tolereren onder de valse vlag van “Liefde”
Het is geen liefde,wanneer we als gemeente van Jezus Christus sexuele zonde bedekken.
Omdat deze zonde,een zonde tegen het eigen vlees is.
Het is toelaten dat degene zich zelf in het lijkkleed wikkelt.

Deze week luisterde ik een preek van Bil Johnson.
Als geen ander verwoordt hij wat ik ervaren heb in deze situatie.
Hij legt aan de hand van 1 Korinthiërs 15 uit wat mijn hart altijd al weet.
En ieder die de Heilige Geest ontvangen heeft weet dat.
Het is mooi dat er iemand is die het verwoorden kan.

Hierbij de link naar deze preek.

Wanneer je het moeilijk vindt het Engels te volgen,gaan we samen kijken en luisteren.

Luister naar hém!

Wat een fijne dag heb ik beleeft op de berg Tabor.
Best vermoeiend natuurlijk,met een tas vol kampeerspullen een berg bewandelen.
Maar mijn tentje staat,en ik geniet van de rust.
Hopelijk ben ik hier verder alleen op mijn eigen ingenomen stukje grond van deze berg.
Het is al bijna donker.
Ik ga op mijn rug liggen,en tel de sterren.
Wat heeft God alles toch mooi gemaakt!
Ik herinner me het verhaal van Abram.
God zei tegen hem dat zijn familie net zo groot zou zijn als de sterren aan de hemel,niet te tellen dus.
En Abram had niet eens kinderen!
Daarna zei God dat Abram voortaan Abraham heette…hahaha,wanneer hij zich dus aan iemand voorstelde zei hij:”Ik ben de vader van heel veel kinderen”
Want dat betekent Abraham.

Ik denk dat ik in mijn tentje kruip.
Welterusten allemaal,ik ga slapen.

Wel verdorie,er zijn toch weer meer mensen gekomen.
Een groepje mannen blijkbaar,aan hun stemmen te horen.
Ik kijk door een kleine opening van de ritssluiting,en tel er 13.
De man voorop heeft,zover ik kan zien de leiding.
In het schijnsel van de maan zie ik dat hij een prachtige jas aan heeft.
(Zo eentje wil ik ook altijd al hebben…
Maar ja,ik mag niet begeren,sorry God…)

De man met de mooie jas zegt tegen de anderen dat hij met 3 van hun nog een stukje verder wil lopen.
Daarna vraagt hij ze of ze met hem willen waken.
Hij gaat een stukje verderop bidden.
Dat komt goed uit,dan kan ik tenminste gaan slapen.
Ik hoop dat ze me niet gezien hebben,zodat ik verder met rust gelaten word.
Net voordat ik me weer neerleg hoor ik het gesnurk van 3 mannen.
Ik erger me dood,want het houdt me uit de slaap.
Nou ja,ik besluit om dan maar stilletjes voor mijn tentje te gaan zitten.

Hè,plotseling is het niet meer nacht,in een oogwenk is het licht,zoals ik dat nog nooit heb mee gemaakt.
Oogverblindend licht schijnt op de drie mannen,of nee!
Het is de man van de prachtige jas…
Zijn hele gedaante is verandert!
Op de één of andere manier heeft hij macht en majesteit aangetrokken.
(Dat zal wel erg wazig klinken,maar ik weet niet hoe ik het anders zeggen moet)
Het is,alsof hij licht is!
Ja,hij is het licht waardoor het niet meer donker is!
Het is een licht wat verterend is,en toch ga ik niet dood…
Bijzonder mysterieus voor een polderaardappel als ik,ik weet het…

(Weet je wat,ik ga vragen of ik zijn andere jas mag hebben,nu hij deze licht-jas aan heeft.
Dan hoeft hij hem niet op Marktplaats te zetten,want hij gaat nu vast alleen nog zijn licht-jas dragen)

Maar dan zie ik dat Mozes en Elia bij hem zijn…
Dat is gek,ik wéét gewoon:dat zijn Mozes en Elia.
Hun jassen weerkaatsen het licht van de “licht-man”
Eén van de,inmiddels ook wakker geschrokken mannen zegt”laten we 3 tentjes neerzetten,één voor Jezus,één voor Mozes,en één voor Elia!

Net voordat ik wil roepen dat de “licht-man wel samen met mij in mijn tentje mag,is het weer donker.
Er klinkt een donderslag,en het lijkt net alsof daaruit een stem luid en duidelijk roept:”Dit is mijn geliefde zoon.Luister naar hém!”
Ik hoor een soort bevel lijkt het wel,en zie alleen nog de man van de jas.
Heel gewoon weer.
Een gewoon mens,net als jij en ik.
Dat zal dan wel de “geliefde zoon”zijn.

Ik kruip een beetje verbouwereerd in mijn tentje,overweldigt door alles wat ik net allemaal gezien en gehoord heb.
Maar misschien was het gewoon een droom.
Bergen roepen blijkbaar vreemde dingen op bij mensen.
Waarschijnlijk zijn het de berg-verhalen van bijzondere profeten uit de bijbel,die mijn fantasie wat op hol hebben gebracht…

Toch blijft me die stem vooral bij.
Dat was geen droom toch…?
“Luister naar hém.”

Rol de steen weg!

Vakantie,eindelijk!
Al maandenlang had ik me verheugd op mijn reis naar Israel,het land van de de bijbel.
Ik heb jaren gespaard voor deze reis,en ben sinds een paar dagen in het beloofde land.
Op dit moment ben ik in het noorden van Israël, in Laag Galilea aan de rand van Jizreeel.

Wat me zo opvalt is de opgewonden stemming in het land.
Het gonst van de geruchten over een man die nogal opzien baart.
Sommigen hebben het over de genezer,omdat waar hij komt,mensen hun zieken bij hem brengen,die dan op wonderbaarlijke manier genezen.
Ik hoorde van iemand die erbij was,hoe hij een blinde genas!
Nou,echt smakelijk vind ik dat verhaal niet…
De genezer spuugde op de grond,zo van”grrit”zoals mannen dat kunnen doen.
Zelf vind ik dat nogal smerig,en vraag me altijd al af waarom ze dat doen.
Is dat kopieergedrag omdat hun vader dat ook al deed?

In ieder geval,de genezer spuugde in het zand,maakte een beetje modder en smeerde dat op de ogen van de blinde man.(gatver…)
De blinde man moest toen naar een soort badhuis,om zich te wassen,en dat deed hij ook .
Ik snap er niks van,maar de blinde was niet meer blind!
De genezer zegt dat hij het licht van de wereld is,en daarom hard werken moet zolang het dag is.
Daarbij vergat hij toen waarschijnlijk dat het zondag was,want dan mag je natuurlijk niks doen!
Dan moet je rusten!
En in de bijbel lezen.
De meeste farizeeers en schrifgeleerden,(dat is een ander woord voor in ons land de dominees en ouderlingen)de mannen die precies weten wat God van je wil,waren erg boos op de man,die eerst blind was en nu kan zien,en vroegen hem het hemd van het lijf over de genezer.
Niet om ook hun zieken naar de genezer te brengen,maar omdat ze jaloers zijn op de genezer.
Zo jaloers dat ze hem het liefst doden…
Ik snap dat niet zo,want nu zouden ze toch blij moeten zijn, dat de genezen man,nu ook zelf de bijbel kan lezen.
Maar degenen die precies weten hoe God wil dat je leeft,willen juist de genezer vermoorden.

Dit soort verhalen gaan hier van mond tot mond.

Ik hoorde ook dat hij met 5 broden en 2 vissen minstens 10.000 mensen heeft gevoed,en dat er zelfs nog heel veel eten over was.
Dat hebben ze toen naar de voedselbank gebracht.

De winkels in de buurt zijn er niet erg blij mee,want die moesten toen van lieverlee ook al het eten,wat niet verkocht werd,naar de voedselbank brengen.

De arme mensen zeggen dat ze nog nooit zulk lekker brood hebben gegeten.
Ze vragen zich af of dit een misschien lijkt op Manna.
Wat dat is,dat weet ik niet…

Het volgende verhaal slaat werkelijk alles.
In Bethanie wonen 2 zussen met hun broer.
Lazarus heet de broer,en de zussen heten Martha en Maria.
Lazarus werd ziek,en logisch,ze stuurden iemand naar de genezer om hem te halen.
Waarschijnlijk zijn ze vrienden van elkaar,want de bode zei tegen de genezer:”die u lief heeft is ziek”
Je zou denken dat de genezer meteen op de trein stapte toch?
Mooi niet!
Hij wachtte gewoon 3 dagen.
Lazarus was toen al dood…
Maar de genezer zei dat hij sliep,en dat hij hem niet genezen had,omdat hij wilde dat de mensen gaan geloven dat hij,de genezer,door de vader gestuurd is.
Raadselachtige taal,want Lazarus was toch echt dood,en hij lag al in het graf!
Moet je voorstellen,het stonk er al!
Maar de genezer zei:” rol de steen weg!”
Er stonden allemaal kerkmensen bij,en de genezer draaide zich naar hun toe.
Hij zei dat ze dat ook in de kerk moeten doen;de steen weg rollen.
(Nah ja,hij weet zeker niet hoe we onze stinkende best doen voor God!)

Maar het onvoorstelbare is gebeurd!
De dode Lazarus is weer levend.
Hij kwam uit het graf,en moest het lijkkleed uit doen,waarna hij 3 salto’s in de lucht sprong.
Iedereen in dit land spreekt er nu over,dat begrijp je.
Spannend hè,dat ik hier nu net ben.

Maarre,ik ga stoppen,want ik ga me klaar maken voor een klim-wandeling op de berg Tabor.
Ik neem een tentje mee,want ik wil graag 2 dagjes kamperen
Ik hoop dat het er een beetje rustig is,zodat ik daar een nachtje slapen kan,weg van deze geruchtenmachine.
Even tot mezelf komen.

Sta op en schitter… Je zonden of je leven!

Ik ben op een survival-trip,van de ene berg naar de andere.
De afgelopen tijd heb ik de berg Sinaï beklommen.
Het was een prachtige klim.
Bovenaan gekomen had ik een haast hemelse ervaring.
Het was er wonderlijk helder en licht.
Alsof ik werd opgenomen in een mysterieuze glans.
Ik ontmoette er een Egyptische vrouw en haar zoon,Hagar en Ismaël.
Zij bewoonden een primitieve hut,en boden mij een plek om te blijven.
Het was best aantrekkelijk,maar een innerlijke drang dwong me weer verder te gaan.
Iets in me fluisterde dat er een nóg mooiere berg te beklimmen was.

Dus nu ben ik op weg naar de berg Jeruzalem.
Mijn rugzak belemmerd me trouwens behoorlijk sneller te wandelen.
Er zitten allerlei attributen in,die ik denk nodig te hebben,bv. 2 stenen van schuld en schaamte over mijn zonden.
Maar het lijkt wel of de zak steeds zwaarder wordt.
Ik ben,om eerlijk te zijn,zó moe,uitgeput ben ik.
Toch wil ik verder,want die berg lokt me.

Maar wat gebeurt me nu zeg?
Er staat een man op mijn pad,en belet me de doorgang.
“Wilt u aan de kant gaan,meneer,ik wil verder”zeg ik.
De man weet van geen wijken.
Ik zie in zijn ogen een onverzettelijke kracht die,wonderlijk genoeg,ook teer aan voelt.
Met net zo’n kracht in zijn stem zegt hij me,wijzend op mijn rugzak “je zonden of je leven!”
Aan zijn hele houding bemerk ik dat er geen keus is,ik zal mijn kostbare bepakking af moeten staan,anders wordt het mijn dood.
Bedremmeld geef ik mijn rugtas af,waarna ik weer verder kan.
Het voelt erg onwennig,de tas was best wel een fijn gevoel.
De zwaarte ervan trainde mijn spieren.

Toch lijkt het net,alsof alles nu anders is.
Ik bemerk dat juist deze verlichting van mijn last,me een enorme boost geeft.
Was de last die ik droeg dan toch te zwaar?
Ja,ik begin te geloven dat het me juist verzwakte!
Ik voel me sterker worden bij iedere stap.
Wacht,ik ga rennen!
Joegheeeee,wat voelt alles ineens anders,ik zweef!

Half op weg zie ik nog wel iets wat me schokt.
Op een heuvel staat een kruis.
Hè,wat…zie ik dat nou goed?
Als een vlag die uitgestoken wordt bij het horen van geslaagd zijn na een examen,hangt mijn rugzak aan dat kruis.
Er druppelt bloed uit,dat als voeding voor de grond de roos,die onder het kruis bloeit,bemest.
Ik wil niet te lang stil blijven staan,want de berg Jeruzalem lokt met een oogverblindende glans.

Opeens loopt er iemand naast me,het is dezelfde man die mijn rugtas wilde hebben.
Ik zie dat er littekens in zijn handen en voeten zijn.
Vriendelijk,met een liefde in zijn stem die mijn hart doorboord,vraagt hij ,of hij met me mee op weg mag gaan.
Hij zegt nog iets wonderlijks,wat me enorm bemoedigt.
“Sta op en schitter,je licht is gekomen,over jou schijnt de luister van de Heer.
Zijn luister is boven jou zichtbaar”

Nou,dat geeft me nog meer kracht!
De stad op de berg Jeruzalem blinkt me tegemoet,en roept me een hartelijk welkom toe.
Aangekomen loop ik door paarlen poorten de gouden straten in.
Er is een prachtige woning voor mij.
Een moeder en haar zoon heten me welkom.
Ze stellen zich aan me voor als Sara en Isaäk.
Sara vraagt me of ze ook mijn moeder mag zijn,en dat wil ik maar al te graag.
Nu heb ik eindelijk familie en mag gaan genieten van de heerlijke glorie van deze stad.
De man met zijn wonderlijke ogen en stem nodigt me aan tafel,waar hij me een knapperig vers stuk brood aanbiedt.
Er staan prachtige schalen vol met druiven,zo groot en sappig als ik ze nog nooit gezien heb.

Joh,wat ben ik gelukkig en blij dat ik niet op de berg Sinaï ben gebleven!
Het licht en de glans in deze stad zijn duizend en duizendmaal mooier.
Ik leef hier nog eeuwig en gelukkig,dat weet ik zéker!

Opties

In Amerika is honkbal één van de populairste nationale sporten.
Een bekend teamlid van één van deze clubs was betrokken bij een ernstig auto-ongeluk,waarbij hij één arm verloor.
Na zijn revalidatie koos hij een andere sport.
Je bedenkt het niet,maar hij ging handballen en werd de topscoorder van zijn team.
Een ongelooflijke prestatie omdat het bij handbal aankomt op een feilloze vang-en werptechniek

In een interview met deze speler werd hem gevraagd,hoe het mogelijk was,dat juist híj,als speler met één arm,zulke topprestaties kon leveren.
Zijn antwoord was simpel:” opties”

Interessant antwoord.
In het leven moet ik voortdurend keuzes maken.
Daarbij heb ik maar 2 opties.
En om het nog duidelijker te maken;wanneer ik het hier en nu leven op één lijn wil hebben met Het Koninkrijk van God,en dat wil ik,heb ik maar één optie.
Ik kies voor de optie,aangegeven in Spreuken 3:6
“Ken Hem in al uw wegen,en Hij zal uw paden recht maken”
Het vervolg zegt:
Wees niet wijs in eigen ogen,vrees de Here,en wijk van het kwaad.
Het zal medicijn wezen voor uw vlees en lafenis voor uw gebeente.

The Passion Translation omschrijft het als volgt:
‘Trust in the Lord completely, and do not rely on your own opinions.

With all your heart rely on him to guide you, and he will lead you in every decision you make.

Become intimate with him in whatever you do, and he will lead you wherever you go.

Don’t think for a moment that you know it all, for wisdom comes when you adore him with undivided devotion and avoid everything that’s wrong.

Then you will find the healing refreshment your body and spirit long for.’
Proverbs 3:5-8 TPT

“Become intimate with Him”
Wat een prachtige zin.
Maar dat doet de intentie van deze vraag te kort,het is een dringende oproep.
God gaat haast zelf op de knieën,omdat Hij zo verlangt naar intimiteit met mij.
Daar betaalde Hij zelf de ultieme prijs voor.
Dan kan ik toch niet meer weigeren?
En bepraat alles met Hem.

Dat is Hem kennen!

I choose one option.

Because He also choose one option,to love me…

Zet je hoofd uit!

Soms hoor je iemand een verhaal vertellen dat te mooi is om waar te zijn.
Of je ziet een reclame van je favoriete product spotgoedkoop aangeboden,ver beneden de normale prijs.
Een stemmetje fluistert achterdochtig dat er vast wel een addertje onder het gras zal zitten.
En meestal is dat dan ook zo.

Grappig is,dat er iets vanbinnen zit wat je waarschuwt op je hoede te zijn.

Andersom kan ook.
Iets lijkt te mooi om waar te zijn,maar vanbinnen wordt iets wakker gemaakt.
Hoop,verlangen,ontroering,stel dat het waar is…

Zo was het ook in Nazareth.(Lucas 4:14-30)
Jezus nam in de synagoge de boekrol en las voor uit Jesaja 61.
Het gedeelte waar Israel de Messias beloofd wordt.
Hij sprak daarna de geweldige woorden:”Heden is dit schriftwoord voor uw ogen vervuld.”
De mensen werden ontroerd.
Ze fluisterden onder elkaar:”zou hij het zijn?
De messias?
De verlosser Israëls?”

(Ik stel me zo voor daar bij te zijn.
Je leven lang verlang je naar zijn komst,en dan plotseling…daar staat hij!
“Zou hij…zou het waar zijn…?”
Hoop gloort op in je binnenste.
Diepe ontroering en verlangen zoeken in je hart een plek van thuiskomen.)

Maar wacht…iemand roept:”dat is toch de zoon van Maria en de timmerman?”
Inderdaad,hij is maar gewoon de zoon van Jozef,die ze nog van vroeger kenden.
En wat er daarna gebeurt is afschuwelijk.
Ze willen Hem in het ravijn storten.

De gevolgen van deze keuze zijn dramatisch te noemen voor Nazareth.

Jezus kon uiteindelijk weinig wonderen doen in de plaatst waar hij opgegroeid was.


Dit bedoelde Jezus met het zaad dat opkomt tussen de doornen en distels.
Het komt wel op maar wordt verstikt.

Je hoort dat Hij goed is.
En dat je deel hebt aan Zijn leven.
Je leest alle geweldige beloften,ook voor jou.
Man,je hart maakt 1000 sprongetjes.
Totdat je hoofd zich ermee bemoeien gaat.

Een adder bederft het groene gras van opkomend geloof
“Dit kán niet waar zijn!
Ja maar…
Zo makkelijk gaat het niet!
Vroeger…”

De redeneringen in je hoofd winnen het van je hart.

Het is nodig om dat hoofd dan uit te uit te zetten.
Want Hij,Jezus,je vervulde verlangen woont in je hart.
Daar,in je diepste binnenste fluistert Hij zijn minnelied.
Daar hoor je Zijn hartslag.
Luister maar…

Ik hou van je
Ik hou van je
Ik hou zo van je

Ja Maar…

Over David,de tweede koning van Israel,wordt in de bijbel gesproken als “de vriend van God”
Hij was een man die zich niet schaamde voor zijn emoties.
Hij schaamde zich ook niet om voor de ark van God uit te dansen.
Let wel,voor de ogen van het hele volk!
Zó blij was David met zijn God!

God zelf schaamt zich ook niet om,hoewel er veel ongerechtigheid van David bekend is,zichzelf “vriend” te noemen.
Vriend van David!

Wat ook van David bekend is,hij dode de leeuw en de beer,die zijn schapen roofden toen hij nog herder was in de velden van Bethlehem.
Van zijn volgelingen wordt verteld dat,omdat ze omgingen met David,de gezalfde koning,zij ook menig leeuw en beer gedood hebben.

En dat intrigeert me.
Waarom?
Wel,omdat,wanneer ik getuig van mijn geloof in mijn allersterkste en allerliefste Jezus,vaak het volgende gezegd wordt;”Ja maar…”
(“ja maar”,dan zeg je dat alles wat daarvóór gezegd is,niet waar is.
Dat wat ná het “ja maar” komt,is de waarheid.)

“Ja maar,de duivel is ook erg machtig”
Of”Ja maar,er staat toch in de bijbel dat in het laatste der dagen de duivel rond zal gaan als een briesende leeuw.”(1 Petr.5:8)
Inderdaad,dat staat er!
Dat is de waar!
Alleen,de leugen ( of de waarheid)zit in het woordje;”als”
Áls een briesende leeuw.
Hij doet alsóf hij een briesende leeuw is,en het is hem gelukt om ons als gezalfden van de Heer,te laten geloven dat hij dat ook ís!

Hij heeft altijd hetzelfde trucje,ons groot over hem te laten denken.
Daardoor denken we klein over God.
De mate waarin ik God limiteer tot waar ik Hem begrijpen kan,zó weinig sta ik Hem dan toe te werken in mijn leven.

We kunnen dit omdraaien.
Ik kies ervoor om groot over God,mijn Vader,te denken.
Omdat ik dat geloof,verwacht ik veel van Hem,en ís Hij ook groot.
In die mate sta ik Hem dan ook toe in mijn dagelijks leven werkzaam te zijn,invloed te hebben.

Satan is niet anders dan een overwonnen heerser,die met afgehakte duimen en tenen,naakt door de straten wordt gevoerd,vastgebonden aan de praalwagen van mijn Koning.
Een ontwapende kakkerlak.(Kol.2:15)

Terug naar David.
In navolging van mijn Koning,neem ik het zwaard in handen om de leeuwen en beren,die buiten op mij staan te wachten,te doden!
Omdat mijn Koning de Leeuw van Judah is!
En ik daarom in Hem de gezalfde ben!

Vrijgemaakt

Gisteren was een beetje gekke dag.
Het was zondag,en dat is al speciaal.
Ik mag naar de kerk gaan.
En nou juist dat is voor mij erg speciaal.
Want ik had 2 jaar geleden besloten nooit meer naar een kerk te gaan.
En toch werd gisteren mijn naam genoemd in de afkondigingen.
Ik werd zegenend welkom geheten als nieuw belijdend lid.
In de Gereformeerd Vrijgemaakte Kerk Oegstgeest.

Ja,dat is een wonder.
Dat besef ik maar al te goed.
Dat ik leef is al een groot wonder.
En nu dus toch weer lid van een kerk.
Nadat ik in deze kerk gastlid was geworden besloot ik dit vooral zo te laten.
Die vrijblijvendheid was veilig,dan kon ik zó weer opstappenu wanneer het pijn ging doen!
Want houden van is ook pijn leiden.

Wat ik bij mezelf ontdek is,dat ik die pijn nodig ben.
Omdat ik dan juist besef hoe mooi houden van is.
En ik hou van God,Die mij in deze kerk gebracht heeft.
Dus houd ik ook van deze kerk,en de mensen die ik op zondag en door de week ontmoet.
En heb ik ook pijn…

Al met al,ik ben blij.
Omdat ik ergens bij hoor.
En dat wil ieder mens.
En bij mensen te horen die mijn Vader ook Vader noemen voelt veilig.
In mijn rondzwervend kerkelijk leven ben ik nooit een “achteraan” zitter geweest.
Zowel letterlijk al figuurlijk niet.
Achteraan zitten leidt me te veel af.
Ik zat eens jarenlang op de voorste rij in een kerk.
Bij een ontmoeting na de dienst stelde de dominee zich aan me voor en vroeg me;”is u ook van deze kerk?”
(Hahaha,ik geloof niet dat dat nu het geval is)

Maar ik wil graag “meedoen” in een kerk.
Omdat mijn Vader me hier zegent,en me daarom als een zegen maakt.

Omdat ik merk dat in elke kerk hetzelfde spel wordt gespeeld door satan.
Want hij is ook gek op de kerk.
Op de harten en vooral hoofden van kerkmensen.
Hij zaait daar voortdurend leugens over Jezus mijn allerliefste vriend.
Ook in het hoofd en hart van mij.

Het is als een vogel die rond circelt boven mijn hoofd en probeert daar een nest te bouwen.

Wonderlijk,hoe de Heer in je leven kan werken.
Nóg groter wonder is het wanneer je dat,als persoontje met een eigen wil,ook toelaat.
Want dat is uiteindelijk het allergrootste wonder.

Support

Vanmorgen vroeg fietste ik langs de sportvelden.
Ik bedacht me dat het plezier van kinderen om te gaan voetballen of hockeyen o.i.d. tevens voor ouders een grote opoffering is.
Je vrije zaterdag al vroeg kinderen naar sporten brengen,en aan de zijlijn aanmoedigen…respect.

Dat aanmoedigen is trouwens op veel velden een probleem geworden.
Veel ouders letten er vooral op of de scheidsrechter hún kind niet onterecht een gele kaart uitdeelt.
Uiteraard is jóu kind de beste.

Mijn fantasie nam het over.
Pappa staat ook aan de zijlijn en moedigt mij aan.
En grijpt meteen in wanneer er een gele of rode kaart wordt uitgedeeld aan mij.
Hij vindt mij de beste,uiteraard.
Het kan ook niet anders Hij ziet Zijn Zoon in mij.
En alle gele en rode kaarten zijn aan het kruis door Hem vernietigd.

Die wetenschap maakt dat ik niet anders meer kan dan Papa trots te willen zien.
Het gaat automatisch omdat ik ook zo trots op Hem ben!
Mijn Vader is lekker de alderalderalderbeste!
Dus kom niet aan mij,want dan kom je aan Hém!

%d bloggers liken dit: