Trek Jezus niet van zijn sokkel.

Ik hoor het steeds vaker om me heen; ‘Ik geloof niet dat God mensen verloren laat gaan.’
Op zich is dat natuurlijk waar; God laat niemand verloren gaan!

Maar zoals het de slang betaamt, ongemerkt en geruisloos bewerkt hij allerlei kronkels in ons denken.
Al die verschillende kronkels leiden uiteindelijk naar dé verleiding; ‘heeft God dat echt gezegd?’
Daar is de slang in het Paradijs al mee begonnen; ‘heeft God gezegd dat jullie van geen enkele boom mogen eten?’
Zijn destijds succesvolle truc werkt nog steeds; de woorden van God in twijfel trekken.

Zo ook met; ‘ heeft God echt gezegd dat je verloren gaat wanneer je je niet bekeert?
Maar Hij is toch liefde?’
De leugen van de slang lijkt altijd op de waarheid, het zit er alleen net een beetje naast.
Vandaar dat zijn ‘bijna waarheid’ één van de grote leugens van deze tijd is.

Een paar uitspraken die steeds vaker, ook onder christenen, te horen zijn:
‘God is liefde, en Zijn genade zal niemand verloren laten gaan.
Uiteindelijk komt het met iedereen goed.
Ik geloof dat God je zelfs na je dood nog een kans geeft, anders is God geen liefde.
Dat is dan een erg wrede God, wanneer Hij mensen verloren laat gaan.’

God zelf neemt zonde zó serieus dat er bloed moest vloeien om het teniet te doen.
Zijn eigen bloed!
Stel dat God de zonde uiteindelijk door de vingers ziet, pas dan hebben we met een zeer wrede God te maken, omdat daarmee de dood van Jezus, het offer voor de zonde, zinloos blijkt te zijn.
Pas dan kun je inderdaad zeggen dat we met een zeer wrede God te maken hebben.
Zo’n God wil ik niet dienen!

Bovendien, God laat niemand verloren gaan, daar kiest de mens zelf voor.
In eerste instantie is het daarom niet God die je daartoe veroordeelt, door het offer van Jezus niet aan te nemen stel je je als mens zelf onder het oordeel
Zonde is dan ook; aan Jezus liefde voorbij gaan.

De waarheid van Gods liefde en genade draait nou juist alles om.
Mijn zonde op Jezus, Zijn zondeloosheid op mij.

Wanneer we deze waarheid ontkennen, onderkennen we de vernietigende macht van de zonde, waarmee we tegelijkertijd de kracht van Genade teniet doen.
Omdat God de macht van zonde serieus neemt, moest er goddelijk bloed vloeien, Zijn eigen bloed.
Dit bloed heeft de macht van de zonde voorgoed verbroken én heeft ons bevrijd uit de klauwen van de dood.
Omdat Hij in Jezus Zijn Zoon zelf de prijs voor de zonde betaalde, kan Hij zondaren Genade bewijzen.

De leugen die zegt dat God wreed is wanneer Hij mensen verloren laat gaan, maakt in werkelijkheid een lachertje van Gods genade.
Nergens anders komt Zijn liefde voor zondaren meer tot uiting dan in het offer van Zijn eigen Zoon.

Wanneer we geloven in een al-verzoenend God maakt ons dat tevens luie christenen.
Als we de relatie met God en Zijn Woord niet meer zo serieus nemen worden we zouteloos en krachteloos, christenen die een loopje met zowel de zonde, als met genade nemen.
En dat is precies de bedoeling van de slang.

Als kinderen van God verlangen we er toch naar dat God tot zijn doel en eer komt in ons en in dat van de ander zijn leven?
Neem toch de tijd Zijn Woord te lezen.
Zoek Zijn nabijheid in persoonlijk en gezamenlijk gebed!
Jezus zegt dat we het zout der aarde zijn.
Hij stelt ons aan als smaakmakers in een wereld waarin zonde en wetteloosheid steeds meer een tot kunstvorm verheven uiting lijkt te zijn.
Omdat Zijn Geest in ons woont zijn we bij machte deze wereld met Genade te overspoelen, waardoor Jezus de sokkel krijgt die alleen Hij verdient.

Ons klimaat in het Licht van de Wereld.

Iedereen weet het zo langzamerhand: Nederland verdroogt, terwijl elders enorme overstromingen plaatsvinden.
Naar aanleiding van haar werkbezoek aan het oosten van ons land, dat deel van Nederland wat het meest met droogte te kampen heeft, was gisteravond minister Cora van Nieuwenhuizen te gast bij Eva Jinek.

Jinek vroeg aan de minister: ‘de structurele droogte die we nu hebben, is dat door de mens zelf gecreëerd?’
De minister antwoordde dat we daar toch wel ernstig rekening mee moeten houden.
En; ‘In hoeverre dat precies de invloed van de mens is, daar zijn verschillende wetenschappelijke discussies over’

Is klimaatverandering enkel en alleen het gevolg van overconsumptie?
Behoort de oplossing vooral door de wetenschap bedacht te worden?

Hebben we als kinderen van God, de schepper van hemel en aarde ook wat te zeggen?
Of nemen we genoegen met een algemeen antwoord: ‘ach, in de geschiedenis is het altijd al zo geweest toch?
Veranderingen in de natuur hebben altijd al plaats gevonden.’

Persoonlijk houdt de vraag; ‘heeft God óns in de klimaatverandering iets te zeggen?’ me nogal bezig.
Niet in de eerste plaats om de aarde op zich, maar omdat de Schepper van die aarde in me woont.

Als we terug gaan naar het begin lezen we dat God de mens opdracht gaf de aarde te bewaren.
Volgens Wetenschappelijke onderzoek vinden er inderdaad door de eeuwen heen grote wisselingen in de natuur plaats.
Maar juist de Bijbelse Geschiedenis met het volk Israël laat zien dat honger en droogte altijd het gevolg was van de afgodendienst.

De meest bekende geschiedenis is wel het verhaal van koning Achab en zijn vrouw Izebel.
Achab trouwde daarmee een heidense tempelhoer, die nadat ze de profeten en priesters van God doodde, vervolgens de Baäl dienst in het heilige land Israël introduceerde.

Wanneer we deze geschiedenis lezen ontdekken we daarin wellicht veel lessen en waarschuwingen voor deze tijd.
Wat mezelf bijzonder intrigeert is waarom de verheerlijkte Jezus in zijn Openbaring aan Johannes op het eiland Patmos de gemeente waarschuwt voor de hoer Izebel.

Moeten we deze oproep zien als een waarschuwing aan de gemeente van alleen die tijd?
Ik geloof dat alle zeven brieven in het boek Openbaring een brief is aan de kerk van nu!
Het is schokkend dat maar in twee van zijn brieven Jezus de gemeente prijst om haar trouw en volharding.
Dat betekent dat vijf van deze gemeentes ten gevolge van het verlaten van Gods liefde een ernstige waarschuwing te horen krijgen, waarin o.a. de zeer dringende oproep de hoer Izebel uit hun midden weg te doen.
Waarom vond Jezus het zo nodig Izebel te noemen?
Dat moet toch een bijzondere betekenis hebben?

Toen Achab in zijn paleis lag te mokken omdat Naboth hem zijn wijngaard niet verkopen wilde, lostte Izebel dit op door Naboth te laten stenigen.
Vervolgens paradeerde Achab zo trots als een Pauw door de door moord verkregen wijngaard.
Daarmee haalde hij een bloedschuld over zichzelf en het volk, dat het allang niet meer zo nauw nam met het gebod alleen de Heer hun God lief te hebben.
Terwijl Achab koning was van Israël, het volk van God, werd na zijn dood zijn lichaam door de honden gegeten.

De wijngaard van Naboth mocht niet verkocht worden omdat deze door God zelf als eigendom aan zijn familie gegeven was.
Dit eigendom ging over van geslacht op geslacht, zo had God het in Zijn wetten zelf bepaald.
Izebel, de tempelhoer, zorgde er door laster en bedrog voor dat Naboth door zijn eigen volk gestenigd werd, waardoor de wijngaard, het erfgoed van Naboth in handen kwam van de Baäl dienende koning Achab.

Wanneer we deze vreselijke geschiedenis naast de woorden van Jezus leggen is er veel te leren.

Jezus noemt de gemeente ook een wijngaard en zich zelf de ware wijnstok.
Wij zijn in Hem, de ware wijnstok geënte ranken
God de Vader is de landman, de eigenaar van de wijngaard, zijn kerk.
Jezus zegt dat we alleen vrucht dragen wanneer we ín Hem blijven.
Doen we dat niet, verlaten we Hem, dan komt de Landman de takken snoeien.
Wanneer deze dan nog geen vrucht dragen zal Hij de dode takken uiteindelijk verwijderen.

Als we daarom in Openbaring de naam Izebel horen noemen, moeten onze oren zich spitzen naar wat Jezus ons nú te zeggen heeft.

De naam Naboth betekent ‘vrucht’
Zijn wijngaard was door God geschonken erfgrond.
Izebel kwam en ontnam de familie van Naboth haar erfgrond om het zelf in heidens bezit te nemen.

Als kerk leven en bewegen we ook op erfgrond; de wijngaard van God zelf.
Omdat Hij ernaar verlangt dat de hele aarde vol wordt van zijn glorie wil Hij dat we vrucht dragen.
Hij zelf heeft er alles aan gedaan om dit mogelijk te maken, net zoals Hij aan Adam en Eva het Paradijs schonk.
Waar is het Izebel om te doen?
Enkel en alleen om de gemeente vruchteloos te laten zijn.
Ze vermoorde Naboth(vrucht) en ontnam daarmee zijn verdere geslacht haar vruchten.

Daarom, omdat God ons heil voor ogen heeft, waarschuwt Hij zo dringend voor de tempelhoer Izebel.
Nemen we deze waarschuwing ter harte?
Wanneer we zijn oproep de hoer Izebel uit ons midden weg te doen negeren, zal Hij ons ook wegdoen van voor zijn aangezicht.
Hij zal ons op het ziekbed gooien en de kandelaar weg nemen.
Hij zal ons uit zijn mond spugen!

Misschien denken we nog dat het best wel meevalt.
Maar durven we ons als kerk eerlijk de vraag te stellen welke vruchten we dragen?
Dragen we nog wel vrucht?
Of worden we zo in beslag genomen door het aanbidden van de tijdgeest dat we nog koud nog warm worden van Jezus’ bonzen op zijn eigen deur?
Gaat het ons in onze vergaderingen om Gods eer of om allerlei bijzaken die niets te maken hebben met vrucht dragen?
Is de tijd die we aan het ene na het andere evenement organiseren werkelijk bedoeld om ons dichter bij God en Zijn heerlijk Woord te trekken?
Hebben we nog wel behoefte om gewoon stil aan Zijn voeten te zitten en daar te luisteren naar Zijn stem?
Snakt ons hart naar intimiteit met de gekruisigde en opgestane Heer, Jezus Christus?

De klimaatsverandering en de toenemende droogte van ons eigen land heeft ons als kerk waarschijnlijk meer te zeggen dan dat het de wereld te zeggen heeft.
Daarmee kunnen we tevens de vraag van Eva Jinek beantwoorden: ‘hebben we er zelf invloed op?’

Ja, dat hebben we, omdat we Jezus hebben!
We hebben Hem en Zijn Woord.
Hij is zelf het Woord.
Hij is de Weg en het Leven!
Als kinderen van God Zijn we het aan de in nood zijnde wereld om ons heen verplicht vrucht te dragen.
Opdat iedereen zal zien wie Híj is, onze Jezus de Messias.
De Redder van de wereld!

Daarom is het zo nodig IN HEM te blijven.
Hij staat beladen met cadeaus, goud, witte klederen en ogenzalf aan onze deur te kloppen, smekend om binnen gelaten te worden.
Niet om ons om de oren te slaan, maar om samen met Hem maaltijd te houden.
Wie verlangt er nou niet naar om omhangen met goud, gekleed in het zuiverste wit, de blinde ogen geopend, met de Koning der Koningen aan tafel te gaan…
Mooier kun je het niet krijgen toch?

Ik bid dat we het licht van Jezus laten schijnen op het klimaat in onze kerken.
Ik bid dat we ons bekeren van het aanbidden van de geest van de wereld, hebzucht, eigenliefde, eigengerechtigheid en vruchteloosheid.
Ik bid dat we terug keren naar het Woord en zijn getuigenis.
Ik bid dat we ons gezamenlijk voor de Heer en Landman verootmoedigen.
Ik bid dat we de wereld om ons heen de echte oplossing voor het klimaatprobleem laten zien.
Wat zal het een geweldig getuigenis zijn wanneer we net als Elia eendrachtig gaan bidden om regen!
God zelf belooft verhoring op het gebed van de Rechtvaardige.

De geschiedenis van het volk Israël leert ons ook dat God zich laat verbidden en genade toont, wanneer zijn volk voor Hem de knieën buigt.
Hij is het aan zijn eigen verbond met ons verplicht, dus kan Hij niet niet anders dan in zijn Zoon overvloedig genadig te bewijzen.

Zegt het voort!

Vorige week sprak een jonge man me aan n.a.v. mijn tatoeage.
Ik vind het bijzonder leuk dat ik daardoor de kans krijg tot een gesprek over mijn God en Vader en zijn Zoon, Jezus Christus.
Iemand stelt een vraag, en ik mag het antwoord geven.

Ik vertelde hem de betekenis van mijn tatoo:’ De Heer is mijn Herder’ en dat Jezus mijn allerbeste vriendje is.
‘He is the best!’
Ik vroeg Anouar of hij Jezus kende wat niet het geval was.
‘Zou je iets over Hem willen weten?’ vroeg ik.
Ja, dat wilde hij wel!
We maakte een afspraak, en wat ik vermoedde bleek ook zo te zijn, Anouar is moslim.
Ik wilde daarom eerst van hem weten wat dat voor hem betekent.
Vaak geeft deze vraag aan de ander stellen veel openheid.
Bovendien hoor je in het luisteren naar de ander handvatten om zelf daarna op in te gaan.
Zo ook deze keer: Anouar vertelde dat hij zijn best doet een goed moslim te zijn, maar ja, hij maakt natuurlijk ook fouten…
(Hmmm, waar hoorde ik dat eerder?)

Wat voel ik me dan bevoorrecht om Anouar te vertellen dat zonde voor Jezus geen issue meer is.
We hadden een bijzonder leuk gesprek.

Ik vroeg hem of hij christenvrienden heeft, en ja, die heeft hij, en of zij het wel eens met hem over Jezus hebben.
Nee, dat niet, maar ze hebben respect voor elkaars geloof.
Des te langer dat nagalmt, des te meer begint mijn heilig bloed te koken.
Respect voor elkaars mening, respect voor elkaars geloof, wat houdt dat in dan?

Stel ik ben met nog honderden mensen in een hoog appartementengebouw waar brand uitbreekt.
In tegenstelling van wat normaliter iedereen doet, hoor ik van één van de brandweermannen dat ik niet naar beneden, maar naar boven rennen moet.
Hij draagt me met klem op de anderen te waarschuwen en desnoods te dwingen de tegenovergestelde weg te nemen.
Ik haast me daarom naar het trappenhuis, waar alle anderen in blinde paniek de trap naar beneden willen nemen.
‘ Ach, iedereen heeft een mening, daar moet ik respect voor hebben’ denk ik, waarna ik zelf de trap naar boven neem.’

Onzin natuurlijk, ik ben het aan de anderen verplicht hun de waarschuwing van de brandweer te vertellen en ze de juiste weg naar redding te wijzen.
Wanneer ik dat niet doe, zal ik later medeverantwoordelijk gehouden worden voor de vele doden die ik willens en wetens de weg naar boven onthouden heb.

Toch is dat wat we als christenen heel normaal vinden, respectvol zelfs.
Maar ik heb moeite met dat soort respect.
Respect voor de ander betekent toch ook dat ik het niet verdragen kan dat diegene verloren gaat?
Uit respect wijs ik hem er dan toch op dat de trap naar beneden de dood betekent?

Of moet ik respect hebben voor de leugens van de afgoden?
Kan ik als christen gewoon toekijken hoe bv. Anouar zich rot rent in de ratrace van schuld, schaamte, je best doen, weer de fout ingaan, enz. enz.
Nee, ik kan dat niet, dus heb ik uit respect voor Anouar gewoon ronduit gezegd dat al doet hij nog zo zijn best, hij er nooit komen zal.

Maar vooral uit respect voor mijn Jezus.
Ik ben namelijk zó ontzettend trots op Hem, en daarom wil ik Hem graag delen met anderen.

Toch nog even over dat de ander zijn mening of geloof respecteren.
Is het niet gewoon onmacht, schaamte en gène wat ons weerhoudt te getuigen van Jezus onze Heer?
Wanneer we daar eerlijk over durven zijn kom je er achter dat ook dat voor Jezus geen probleem hoeft te zijn.
Hij belooft ons zelf dat we niet bang hoeven te zijn, omdat Hij ons immers de Heilige Geest gegeven heeft?

Wellicht zit onze belemmering ook in precies hetzelfde wat Anouar zegt; ‘ik maak natuurlijk nog wel fouten, al doe ik nog zo mijn best.’
Als christen rennen we zelf nog zo vaak het rondje in de ratrace.
Wanneer we ons volkomen verlost weten, precies dat waarom Jezus; ‘het is volbracht’ riep, ontkracht dat meteen ons eigen bedachte excuses.
Juist het leven in de vrijheid van de schuldvrije ruimte, zet ons aan met vreugde te getuigen van onze Verlosser en Heer.

Jezus is tevens behoorlijk radicaal wanneer Hij zegt:

‘Want wie zich voor Mij en Mijn woorden geschaamd zal hebben, voor hem zal de Zoon des mensen Zich schamen, wanneer Hij zal komen in Zijn heerlijkheid en in die van de Vader en in die van de heilige engelen.’
‭‭Lukas‬ ‭9:26‬ ‭HSV‬‬
https://www.bible.com/1990/luk.9.26.hsv

Maar zeg nou zelf, waarom zouden we ons schamen voor een Vader, die er alles aan gedaan heeft ons de meest fantastische bruidegom voor te stellen?

As I already said, He is the best!

Vallen en Vliegen.

Vanmorgen zag en luisterde ik een interview met de schrijfster Manon Uphof n.a.v.haar nieuwe boek; Vallen is als vliegen.
Om te vertellen waarover het boek gaat blokkeert me meteen.
Na iets verteld te hebben over het gesprek met Manon zal ik je zeggen waar mijn eigen blokkade zit.

De aanleiding voor Manon om dit boek te schrijven is de zelfgekozen dood van haar zusje.
Manon Uphof zegt daarover dat dit overlijden voor haar zelf niet meer dan een mededeling was.
Daarna ging ze op zoek naar de reden waarom ze de emoties rond de dood van haar zus niet binnen liet komen.

Ze verteld daarover dat ze in dat proces overvallen werd door een overweldigende hoeveelheid verdriet omdat ze niet in de gaten heeft gehad dat ze haar zus allang uit haar leven had weggedaan.
Ze had haar zus op veilige afstand gezet omdat ze niet geconfronteerd wilde worden met het verhaal van die zus.
Het was namelijk haar eigen geschiedenis.
Een verleden van seksueel misbruik en intimidatie in het gezin waarin ze opgroeide, wat ze het liefst zo ver mogelijk van zich af wilde stoten.

Door deze ontdekking werd weer een andere nog pijnlijker laag bloot gelegd.
Manon zegt: ‘Wanneer je niet in staat bent je eigen geschiedenis onder ogen te zien brokkelt ook je vermogen om verbinding met de levende buitenwereld te maken af.’

Ze zegt over slachtofferschap dat
slachtoffers zelf ook zo’n afkeer van het slachtoffer zijn hebben.
Er is weinig eer aan te behalen.
Je krijgt al gauw het verwijt: ‘verschans of verschuil je niet in je slachtoffer rol’
Ten tweede: De ander wil je vaak graag in de slachtofferrol houden, en geeft je geen ruimte om daarbuiten nog iets anders te zijn dan dat slachtoffer.
In beide gevallen lijkt men een excuus te hebben zich te distantiëren van het slachtoffer.

Ik herkende veel in wat ze vertelde.
Het is inderdaad zo dat de woorden van je verhaal hardop uitspreken niet alleen voor jezelf een confrontatie is met een verleden dat je het liefst ontkend, het is tevens een confrontatie met de buitenwereld die vaak ook het liefst je verhaal ontkent.

Wanneer dat verhaal wordt ontkend ontkend men in feite je bestaan.
Angst voor die ontkenning doet je daarom zwijgen, waarmee je je zelf ontkend.

In beide situaties gaat het om ontlopen van een bepaalde verantwoordelijkheid.
Naar jezelf om je eigen angst en schaamte onder ogen te zien en daar wat mee te doen.
Voor de ander om zijn verantwoordelijkheid je broeders hoeder te zijn.

Waarom ik niet meteen met de deur in huis val waarover het boek van Manon gaat is, omdat ik weet dat het overgrote deel van de lezers meteen afhaakt wanneer je de woorden ‘seksueel misbruik’ in de mond neemt.

Ondanks dat recherche, opsporingsdiensten en de media meer bevoegdheid en openheid proclameren, zwijgt men er het liefst over.
Niet alleen in de maatschappij, ook in de kerk.
Ik zeg dit omdat ik het zelf ondervind.

Wanneer ik mijn eigen angst voor afwijzing voorbij ben durf ik soms iets over mijn verleden met een pedofiele echtgenoot te vertellen.
Vaak is het zo dat dan meteen de sfeer verkilt.
Haast niemand wil het weten.
Het is een te schokkende waarheid die men het liefst ontkend.
Ik ook, alleen deze wereld is ongevraagd mijn leven binnen gedenderd.

Wat bijzonder pijnlijk is;
het afwijzen van een verhaal als dat van mij en duizenden anderen met mij, is een afwijzing van mij als persoon.
Net zoals Manon haar zus weg deed word je als slachtoffer van seksueel misbruik, in welke vorm dan ook, weg gedaan.
Het gevolg daarvan is, dat het probleem blijft bestaan.
Dit is niet alleen een bedreiging van míjn bestaan, maar ook van de net-doen-alsof-het-niet-bestaat dove hoorder.

Laat ik een klein maar heftig voorbeeld noemen.
Ivm het voortdurend achtervolgd worden door mijn verleden, schreef ik een gebedsverzoek blog.
Ik vertel in het kort wat er speelt, en waarom ik een muur van gebed om me heen nodig heb.
Er zijn mensen die voor en met me willen bidden, maar er zijn er ook genoeg die daar geen gehoor aan geven.
Al dan niet gewoon tegen me gezegd, wat al een klap in het gezicht is, of stilzwijgend negeren.
Ik vraag me af; ‘ is de oorzaak voor het negeren van mijn vraag om gebed, negeren van eigen pijn en emoties?’
Ik vermoed het, waardoor ik daarom zelf op de knieën ga voor meer openheid tussen broers en zussen in Christus.

Ik schreef laatst een blog over klagen.
Dit n.a.v. een preek van Ds.Robert Roth over Psalm 88.
Wat ik in het praten daarover tegenkom is, dat er maar weinig mensen zijn die met je mee willen klagen.
Mee gaan huilen.
‘Je moet stoppen met klagen want je moet niet zo in je slachtofferrol blijven hangen,’ is een veel gehoorde reactie.

Wat Manon Uphof beschrijft komt op hetzelfde neer als wat ik zelf ervaar.
Vandaar dat het me zo raakte.
Het is mijn eigen zoektocht naar wat ik aan emoties mag en durf voelen.
Het is mijn eigen confrontatie met de hardheid van een wereld waarin veel ruimte is voor verhalen van bv oorlogsslachtoffers(en terecht)
Een zielig oorlogs of helden verhaal is veel gemakkelijker aan te horen omdat het zich meestal buiten het eigen veilige huisje-boompje-beestje leven afspeelt.
In werkelijkheid is er maar bitter weinig ruimte voor het verhaal van een meisje dat door haar vader, broer, opa, oom of leraar seksueel misbruikt is.
Terwijl deze gebeurtenissen zich misschien in je eigen huis afspelen, maar zeker in dat van één van je eigen familieleden of buren in de straat.
En, ook in de kerk…

Manon deed een zeer opmerkelijke uitspraak;
‘ sexueel misbruik is een bezetting van het eigen denken en functioneren.
Het is een verdergaande intimiteit dan elke andere intimiteit’
Het is een zeer pijnlijke waarheid…

Toch staat boven deze afschuwelijke waarheid de Waarheid zelf.
Deze Waarheid is niet maar zo een bewering of quote, het is een persoon; Jezus Christus en die gekruisigd.

Het doet me daarom des te meer verdriet dat we als broers en zussen, de familie in Jezus, eigen pijn en elkaars pijn negeren.
In feite wordt daarmee het heilzaam offer van onze Heer en Heiland genegeerd en afgewezen.

De intimiteit van het leven met Hem, de Gekruisigde en opgestane Heer, het Lam op de troon, doet elke andere intimiteit, goed of slecht, verbleken.

Onbetaalbaar voor niks.

Het kan je benauwen of verheugen dat voor de Heer onze God niets verborgen is.
Persoonlijk ben ik er erg blij om omdat daarin tevens Gods Genade zo zichtbaar wordt.

Dat Genade niet vanzelfsprekend is bewijst de volgende geschiedenis.

Het overspel van David met Bathseba is een bekend verhaal.
Uit angst dat zijn zonde aan het licht kwam liet koning David Uria, de man van Bathseba zelfs doden!

Stel dat deze opstapeling van zonde verborgen was gebleven, dan had David daar zelf voor moeten boeten.
Maar gelukkig; God kon dit niet over zijn kant laten gaan.
In het Paradijs had Hij al beloofd de zonde de nek om te draaien dus toen David zijn zonde onder het spreekwoordelijke kleed veegde, gedacht God aan Zijn verbond met de mens.
Hij was het aan Zichzelf verplicht David op het matje te roepen, niet om David de nek om te draaien, maar een voorproefje te laten zien van zijn belofte Satan de kop te vermorzelen.

Stel je voor dat je net als Nathan van de Heer de opdracht krijgt de koning op zijn zonde te wijzen.
De Here God geeft je als het ware een bezem om het verstopte vuil vanonder het tapijt tevoorschijn te vegen.
Dat gebeurd ook in het paleis van koning David.

Dan sta je als de machtigste man van het volk behoorlijk in je hemd!
Niet letterlijk, zoals toen hij zonder schaamte dansend van vreugde voor de ark van het verbond uit ging.
Net zomin letterlijk als toen David zijn koninklijke mantel in de hoek gooide en zich schaamteloos overgaf aan zijn wellust voor de vrouw van een ander.

Wat zal David zich naakt gevoeld hebben toen Nathan’s beschuldigende vinger naar hém wees; ‘gij zijt die man!’

Maar oh, wat begint hier Gods genade al te schitteren.

Paulus schrijft vele jaren later:

‘Waar de zonde meerder geworden is, daar is de genade veel meer overvloedig geweest;’
‭‭ROMEINEN‬ ‭5:20‬ b. SV-RJ‬‬
https://www.bible.com/165/rom.5.20

Genade is geen bezem waarmee het vuil onder het kleed geveegd wordt, genade is juist het tegenovergestelde.
De bezem moet erdoor!
Waar zonde geen zonde meer genoemd wordt, hollen we ook de genade uit.
Genade betekent niet zand erover.
Genade eist bloed.

Dat zien we ook bij David.
Wanneer hij zijn zonde belijdt kantelt de geschiedenis zoals die al in Jezus kruisdood voorzegd was.

We lezen:

‘Toen zei David tegen Nathan: Ik heb gezondigd tegen de HEERE. En Nathan zei tegen David: De HEERE heeft ook uw zonde weggenomen; u zult niet sterven.’
‭‭2 Samuel‬ ‭12:13‬ ‭HSV‬‬
https://www.bible.com/1990/2sa.12.13

Wat een genade; God was niet uit op de dood van Zijn vriend David, God was uit op de dood van Zijn eigen eniggeboren Zoon; Jezus.
Hij stierf als de beloofde Messias uit het geslacht van David de meest smadelijke dood en betaalde daarmee de prijs voor Davids zonde.
Jezus hing zelf naakt aan het kruis, om daarmee de naaktheid van zijn aartsvader David met de mantel der gerechtigheid te bedekken, koninklijker dan elk hermelijnen gewaad van welke vorst ook.

Genade is niet goedkoop!
Genade is als een kostbaar geslepen diamant.
In het donker is het een gewoon stukje glas, maar pas wanneer het licht van de zon haar spel met de facetten speelt, beneemt de schittering je de adem.
Zo is het ook met de zonde.
Wanneer zonde niet in het licht wordt gezet, blijft de schittering van Genade verborgen en blijven we zelf in het donker dolen.
Zonde van haar betekenis ontdoen, ontdoet ook Genade van haar betekenis.

Zonde is je doel missen, voorbij gaan aan de liefde van Jezus.
Wanneer zonde geen zonde meer is, beroven we onszelf van het mysterie van de Goddelijke Genade, en wordt Genade een holle klank.
God zelf nam de zonde zo serieus dat het Iemand de dood moest kosten, Zijn eigen Zoon.

Genade betekent ook dat God ieder mens zelf de keus laat.
Gelukkig koos David voor Genade om niet.
Zijn zonde op Jezus;
Jezus gerechtigheid op David.

Mijn zonde op Jezus;
Zijn gerechtigheid op mij…

De Processierups en het Kruis.

Biologen zeggen het allang, omdat we de waarschuwingen van de natuur in de wind hebben geslagen, daarom hebben we nu een processierups plaag.
En dat is nog maar één voorbeeldje van hoe we de verkondiging en waarschuwingen van natuurminnende predikers in de wind hebben geslagen.
Het één is het gevolg van het ander, daarom; omdat we niet geluisterd hebben krabben we ons massaal de huid stuk deze zomer.
Azaron heeft alleen maar een tijdelijke verdovende werking, het probleem blijft gewoon bestaan.

Daarom en omdat zijn aanwijzende voegwoorden, ze geven een reden aan.
Deze aanwijzende voegwoorden staan ook vaak in de Bijbel.
Zou het daarom zijn, dat omdat ze ons misschien een ongemakkelijk gevoel geven we er daarom gemakkelijk overheen lezen?

In allerlei verschillende vertalingen van Romeinen 1, het hoofdstuk waarin Paulus ontucht een zonde tegen het eigen vlees noemt, staat ook een paar keer, omdat en daarom.
Lees het maar eens na,
In de HSV staat:

Daarom ook heeft God hen in de begeerten van hun hart overgegeven aan de onreinheid om hun lichamen onder elkaar te onteren.’
‭‭Romeinen‬ ‭1:24‬ ‭HSV‬‬
https://www.bible.com/1990/rom.1.24.hsv

Daarom heeft God hen overgegeven aan schandelijke hartstochten, want ook hun vrouwen hebben de natuurlijke omgang vervangen door de tegennatuurlijke.’
‭‭Romeinen‬ ‭1:26‬ ‭HSV‬‬
https://www.bible.com/1990/rom.1.26.hsv

‭‭En omdat het hun niet goeddacht God te erkennen, heeft God hen overgegeven aan verwerpelijk denken, om dingen te doen die niet passen.’
‭‭Romeinen‬ ‭1:28‬ ‭HSV‬‬Q
https://www.bible.com/1990/rom.1.28.hsv

Wat zegt Gods woord ons in Romeinen 1?
Omdat de mens Gods liefde veronachtzaamd heeft, daarom heeft God mannen en vrouwen tegen elkaar in liefde doen ontbranden.
Omdat God niet de eer krijgt die Hem toekomt, daarom heeft God de mens overgegeven aan de zonde van tegennatuurlijke sex.

Over het algemeen weten we ons in de kerk geen raad met homofilie.
In het verleden is het zonder genade veroordeelt, vandaag wordt het zonder genade omarmd.

In beide gevallen gaat het om veronachtzaming van de genade.
Zou het komen dat omdat we de verkondiging van het kruis verschraald hebben tot een eenzijdig Evangelie van liefde voor zondaren, we daarom de volledige betekenis van wat er in en door die Liefde aan het kruis plaatsvond, niet meer kunnen of willen verdragen?
Is het daarom dat we zo wereldgelijkvormig zijn geworden?

In principe weten we ons geen raad met Genade…

Omdat onze eigen gedachten lijnrecht tegenover Gods gedachten staan, is ons zalfje van overal liefde op te smeren een tijdelijke verdoving voor de pijn van de eenzaamheid van een leven zonder volledige toewijding aan God.
Hoe nodig is het daarom dat we onze lampjes vullen met de olie van de Heilige Geest, zodat we in deze tijd van verzoeking waakzaam kunnen, durven en moeten zijn.

Denkt u, jij ook niet dat we terug moeten naar de heuvel Golgotha om daar aan de voet van het kruis eerbiedig neer te knielen?
Wanneer we gezamenlijk ootmoedig onze zonde van minachting van het offer van Jezus Christus belijden, zal God ons vergeven, omdat Hij in Zijn Zoon allang afgerekend heeft met de zonde.
Elke zonde!
Juist dan, omdat we in ootmoed de diepte van Liefde en Genade gaan begrijpen, openbaart Vader ons elk antwoord op de vraag; ‘wat moeten we doen Heer?’

Wanneer we het omdat en daarom van Gods heilzaam woord in de wind slaan zijn we niet ver verwijderd van een Pedo-processie.
Luister het nieuws daarover en open je ogen voor het zachtjes in masseren en de ogen sluiten voor de volgende zonde tegen het eigen vlees.
Lees daarnaast hoofdstuk 1 van de brief aan de Romeinen en vraag God zelf om een openbaring van de betekenis van Zijn levenbrengend woord.

Paulus zegt in vs. 25 van datzelfde hoofdstuk dat onze Schepper is te prijzen tot in eeuwigheid.
Waarom?
Daarom; omdat aan het hout van de boom op Golgotha elke processie van de zonde de pas is afgesneden en voorgoed vernietigd.
Amen!

Is dat nou wel echt zo?

Van Johannes weten we dat hij zichzelf ‘de apostel die Jezus lief heeft’ noemt.
Zó onder de indruk van de toewijding van zijn Meester, wist hij zich door Jezus intens geliefd en bemind.
‘The beloved’ zegt de Engelse vertaling; een geweldig woord dat in de klank zelf al een prachtige liefdes melodie is.
The beloved John…

Al eerder lezen we dat bij Zijn doop in de Jordaan de hemel zich opende en de Heilige Geest als een duif op Jezus neerdaalde.
Tegelijkertijd sprak uit de hemel Vaders’ luide stem; ‘Deze is mijn geliefde Zoon in wie Ik een welbehagen heb.’
Dit gebeurde niet in het geheim maar in het openbaar met veel toeschouwers er omheen.

Het zal je maar gebeuren dat de God van hemel en aarde vanuit de hemel roept dat je de Geliefde bent.
En niet alleen dat, God doet er nog een schepje bovenop door er achteraan te zeggen; ‘in Wie Ik een welbehagen heb,’
Om met woorden van deze tijd te spreken; Vader gaat uit zijn dak van euforische blijdschap over zijn Zoon!

Wat is de reden van dit welbehagen, deze euforie?
Hoe bizar en ongelooflijk dit ook klinkt, de reden van Vaders’ blijdschap is het lijden en sterven van deze Zoon.
Omdat in dat lijden en sterven zoals in Genesis 1 een nieuwe schepping geboren wordt.
Een nieuw begin, een nieuwe mens van wie God zegt dat het zeer goed is.
Een mens waarover God euforisch blij is, waarvan Hij uit zijn dak gaat van uitbundige vreugde, zó blij is God over deze compleet nieuw geschapen mens.

Die nieuwe mens zijn u, jij en ik wanneer we tot bekering komen.
De Bijbel, het Levend Woord van God zegt dat we mét Christus gestorven en begraven zijn.
Daar blijft het niet bij, want Jezus stond op uit de dood, en wij als nieuwe schepping mét en ín Hem stonden ook op uit die dood.

Dat is geweldig nieuws toch?
Vader God ziet ons in Christus aan alsof we zelf voor onze zonde en ongerechtigheid betaald hebben!
Alsof we zelf als een hinderlijk zoemend insect aan het kruis gepind werden…
God lag er als het ware wakker van, het hield Hem uit de slaap, zo hinderde Hem de zonde!
Zijn liefde voor ons liet het er niet bij zitten, Hij moest en zou de zonde verpletteren en teniet doen zodat Hij weer rust had.
Pats, bloed aan het plafond!
Niet óns bloed.
En toch ín Jezus óns bloed!

Petrus zegt:
‘Gij echter zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilige natie, een volk (Gode) ten eigendom, om de grote daden te verkondigen van Hem, die u uit de duisternis geroepen heeft tot zijn wonderbaar licht:’
‭‭1 Petrus‬ ‭2:9‬ ‭NBG51‬‬
https://www.bible.com/328/1pe.2.9.nbg51

In hemels naam, wat bezielt ons als uitverkoren, koninklijk, priesterlijk en heilige mensen dan om te verkondigen dat we toch nog zondaren zijn?
Hebben we dan wel goed begrepen wat er in de kruisdood van Gods Zoon gebeurde?

Te zeggen dat we toch nog zondaar zijn en blijven lijkt zo vroom, maar zegt ten diepste dat we het met de zonde niet zo nauw nemen.
Terwijl God niet eerder rustte dan dat de macht van de zonde gebroken werd, liggen wij er niet echt wakker van.
Het kindschap Gods heeft ons niet echt verandert, de verkondiging van Zijn grote daden is niet onze eerste prioriteit.

Wat is het geheim van Jezus volkomen toewijding aan Zijn Vader?
Het antwoord daarop is kinderlijk eenvoudig; Hij wist zich niet alleen de Zoon van Vader, Hij wist zich de Geliefde Zoon van Vader.
Zonder dat had Hij nooit kunnen doen waarvoor Hij geroepen was.

Terwijl Jezus in Zijn wandel op aarde nog geen enkele prestatie geleverd heeft, bezegelde God Hem bij Zijn doop als de Geliefde Zoon!
Vader God zette Jezus daarmee in Zijn positie als Redder van de wereld.
Het is daarom opvallend dat Satan Jezus daarna tot zonde probeert te verleiden door Hem de zoon van God te noemen.
Maar omdat Jezus zich de Geliefde Zoon van God wist, bleef Hij zondeloos.

Heeft dat ons vandaag iets te zeggen?
Ja, dat zegt ons dat we als nieuwe schepping pas in onze voorbestemde positie komen te staan wanneer we ons gaan noemen wie we zijn; Geliefde kinderen van God in wie Hij een welbehagen heeft.

Satan was er alles aan gelegen Jezus te laten zondigen waardoor Hij Zijn positie als Redder van de wereld verliezen zou.
Net zo is het Satan erom te doen dat wij onze voorbestemde positie als heilige natie niet innemen.
Te zeggen dat we toch nog zondaren zijn maakt ons geloof krachteloos.
Deze leugen van Satan belet ons vervolgens de grote daden Gods te verkondigen, Hem die ons uit de duisternis in het Licht heeft gebracht!

Mijn gebed is dat wat Paulus ook bezielde:

‘Daarom houden ook wij sedert de dag, dat wij dit gehoord hebben, niet op voor u te bidden en te vragen, dat gij met de rechte kennis van zijn wil vervuld moogt worden, in alle wijsheid en geestelijk inzicht, om de Here waardig te wandelen, Hem in alles te behagen, in alle goed werk vrucht te dragen en op te wassen in de rechte kennis van God. Zo wordt gij met alle kracht bekrachtigd naar de macht zijner heerlijkheid tot alle volharding en geduld, en dankt gij met blijdschap de Vader, die u toebereid heeft voor het erfdeel der heiligen in het licht. Hij heeft ons verlost uit de macht der duisternis en overgebracht in het Koninkrijk van de Zoon zijner liefde, in wie wij de verlossing hebben, de vergeving der zonden.’
‭‭Kolossenzen‬ ‭1:9-14‬ ‭NBG51‬‬
https://www.bible.com/328/col.1.9-14.nbg51

Ga eens voor de spiegel staan en oefen het maar.
Zeg gewoon tegen jezelf de woorden die God ook over je spreekt; ‘jij bent de Geliefde Zoon, Dochter van God in wie Hij een welbehagen heeft!’

Omdat God het zegt is het echt zo!